“Turgay… Allah aşkına, bu da ne?”
Otuz iki yıllık kocam, çatlamış alçısının altından görünen siyah cihazı havluyla örtmeye çalışırken yüzü kül gibi olmuştu. Ayak bileğine sıkıca bağlanmış, üzerinde yeşil bir ışık yanıp sönen elektronik bir kelepçeydi bu. Ama beni asıl korkutan kelepçenin hemen üzerindeki morluklar değildi. Turgay'ın gözlerindeki çaresizlikti.
“Bana bir açıklama borçlusun,” dedim.
“Şimdi olmaz, Necla. Lütfen kapıyı kapat.”
“İki haftadır sana çocuk gibi bakıyorum. Bana ayağının kırıldığını söyledin. Senin ayağın bile kırılmamış!”
Sessizce başını eğdi. Tam o anda telefonuna bir mesaj geldi. Ekran yerde bana dönüktü.
“Karın gerçeği öğrendiyse anlaşma bitti. Yarın saat on. Kızının adresini biliyorum.”
Mesajı okuduğumu fark edince Turgay telefonu kaptı. Benimse dizlerimin bağı çözüldü. Kızımız Başak, Ankara'da yaşayan bir öğretmendi. Sekiz yaşında bir oğlu vardı. Birilerinin onları tehdit etmesi aklımı başımdan aldı.
“Kim bu adam?” diye fısıldadım.
Turgay bir süre cevap vermedi. Sonra alçının kalan parçasını dikkatle söktü. Kelepçenin etrafında kızarmış derisi görünüyordu.
“Ben hırsızlıkla suçlanıyorum,” dedi sonunda. “Şirketin kasasından üç milyon lira kayboldu. Parayı benim aldığımı söylüyorlar.”
“Sen muhasebe müdürü bile değilsin. Depoda çalışıyorsun!”
“Sekiz ay önce satın alma birimine geçtim. Sana söylemedim çünkü yeni görevim tutmaz diye korktum.”
Başımı iki yana salladım. Demek aylardır hayatımızın küçücük bir ayrıntısını bile bilmediğim başka bir bölümünde yaşıyordu.
“Mahkeme, soruşturma sürerken elektronik izleme şartı koydu,” diye devam etti. “Belli saatlerde işe gidip gelebiliyorum. Alçı da kimse anlamasın diyeydi.”
“Peki tehdit mesajı?”
Turgay dudaklarını ısırdı. “Şirketin sahibi Rıfat Bey'in yeğeni Onur. Para onun açtığı sahte tedarikçi hesaplarına gönderildi. Ben işlemlerdeki tutarsızlığı fark ettim. Sonra bütün kayıtlar benim kullanıcı adıma çevrildi.”
“Polise neden anlatmadın?”
devamı sonraki sayfada...
