“Kutay, başına ne geldiğinin farkında değilsin,” dedi doktorum. “Sana bunu çok daha önce söylemeliydim ama korktum. Şimdi gerçeği öğrenme zamanın geldi.”
Sanki odadaki bütün sesler bir anda kesilmişti. Koridordan geçen sedyenin tekerleklerini, hemşirelerin konuşmalarını, hatta duvardaki saatin tıkırtısını bile duymuyordum. Gözlerim yalnızca doktorumun elindeki dosyaya kilitlenmişti.
“Ne gerçeği?” diye sordum.
Doktor derin bir nefes aldı. Adı Selçuk’tu. Hastalığım ortaya çıktığından beri neredeyse dört yıldır beni takip ediyordu. Onu hiçbir zaman böyle görmemiştim.
“İlk teşhis konulduğunda,” dedi, “durumun gerçekten ağırdı. Fakat son sekiz aydaki sonuçların birbiriyle uyuşmuyordu. Bazı değerlerin hastalığın ilerlediğini değil, tam tersine gerilediğini gösteriyordu.”
Kaşlarımı çattım.
“Bana haftalarım kaldığını söyleyen sizdiniz.”
“Ben söyledim,” dedi başını eğerek. “Çünkü elimizdeki patoloji raporları bunu gösteriyordu. Ama üç ay önce eski örneklerini bağımsız bir laboratuvara gönderdim. Sonuç geldiğinde bir hata olabileceğini düşündüm. Tekrar gönderdim.”
Kalbim göğsüme sığmıyordu.
“Nasıl bir hata?”
Selçuk dosyadan sarı bir kâğıt çıkardı.
“Senin dosyana ait olmayan bir patoloji sonucu yıllar önce senin kayıtlarına işlenmiş.”
Bir süre ne söylediğini anlayamadım.
“Yani?”
“Yani senin hastalığın var, Kutay. Ama sana anlatıldığı gibi tedaviye tamamen dirençli ve hızla ölümcül bir tür değil. İlk sonuçlardaki karışıklık yüzünden yıllarca yanlış prognozla yaşadın.”
Sandalyeden kalkmaya çalıştım ama dizlerim tutmadı.
“Bana ölmek üzere olmadığımı mı söylüyorsunuz?”
Selçuk’un gözleri yeniden doldu.
“Sana kesinlikle iyileştin diyemem. Hâlâ ciddi bir tedavi sürecin var. Ama şu an elimizde, doğru tedaviyle yıllarca yaşayabileceğini gösteren çok güçlü veriler var.”
O an sevinmedim.
İlk hissettiğim şey öfkeydi.
devamı sonraki sayfada...
