Önceki
Madde şunu söylüyordu: Mert, eski lisemizde yapılacak zorbalık karşıtı yıllık etkinlikte konuşma yapacaktı. Orada herkesin önünde bana yaptığını açıkça anlatacaktı. Tutkalı. Aşağılamayı. “Yama” lakabını. Her şeyi. Etkinlik kaydedilecek ve okulun resmî kanallarında paylaşılacaktı. Eğer gerçeği küçültür ya da inkâr ederse kredi anında iptal edilecekti. Mert bana baktı. “Bütün kasabanın önünde kendimi küçük düşürmemi istiyorsun.” “Hayır,” dedim. “Gerçeği söylemeni istiyorum.” Ertesi gün eski liseme girdim. Bina neredeyse hiç değişmemişti. Müdür Ayşe Hanım beni kapıda karşıladı. “Zorbalık karşıtı girişime destek verdiğiniz için teşekkür ederiz,” dedi. “Öğrenciler için çok değerli.” “Destek olmaktan mutluyum,” dedim. Ama bu elbette bütün gerçek değildi. Salon öğrenciler, veliler ve öğretmenlerle doluydu. Sahnenin üstünde bir pankart vardı: “Sözlerin Ağırlığı Vardır.” Salonun arkasında durdum. Kollarımı kavuşturmuştum. Mert sahnenin kenarında ileri geri yürüyordu. Benden daha kötü görünüyordu. Bir an kaçıp gitmesini bekledim. Müdür mikrofona çıktı. “Bugün zorbalık, sorumluluk ve değişim hakkında kişisel bir hikâye paylaşmak isteyen bir konuğumuz var.” “Lütfen Mert’i alkışlayalım.” Mert sahneye çıktı. Her adımı sanki 10 kilo ağırlığındaydı. Mikrofona geldi. “Yıllar önce bu okuldan mezun oldum,” dedi. “Futbol oynuyordum. Popülerdim. Bunun beni önemli yaptığını sanıyordum.” Durdu. Genelleyebilirdi. Hikâyeyi yumuşatabilirdi. Ama sonra arka tarafta beni gördü. Ve yutkundu. “10. sınıfta kimya dersinde bir kız vardı,” dedi. Göğsüm sıkıştı. “Saç örgüsünü sıraya yapıştırdım.” Salonda şaşkınlık sesleri yükseldi. “Komik olduğunu düşündüm. Onu aşağılamanın insanları güldüreceğini düşündüm… ve güldüler.” “Okul hemşiresi saçını kesmek zorunda kaldı.” “Haftalarca kel bir alan vardı.” “Biz ona ‘Yama’ dedik.” “Bunun başını ben çektim.” Kürsüyü sıkıca tuttu. “Yıllar sonra bunun şaka olmadığını anladım.” “Bu zalimlikti.” Salon tamamen sessizdi. Sonra doğrudan bana baktı. “Zeynep.” İsmim salonda yankılandı. “Gerçekten özür dilerim.” “Bir şeye ihtiyacım olduğu için değil.” “Sen bunu hak etmediğin için.” “Sen saygıyı hak ediyordun.” Sesindeki kırılma gerçekti. Sonra devam etti. “Küçük bir kızım var. Ona biri benim Zeynep’e yaptığım gibi davransa… midem bulanır.” “İşte o zaman ne yaptığımı gerçekten anladım.” Veliler arasında fısıldaşmalar başladı. “Geçmişi değiştiremem.” “Ama bugünden sonra kim olacağıma karar verebilirim.” “Zeynep… bana bunu düzeltme fırsatı verdiğin için teşekkür ederim.” Salon alkışlarla doldu. Bunu beklemiyordum. Herkes dağıldıktan sonra yanına gittim. “Yaptın,” dedim. Derin bir nefes verdi. “Neredeyse yapmayacaktım.” “Anladım.” “Orada dururken kaçmayı düşündüm. Sonra seni gördüm ve fark ettim… 20 yıldır yanlış imajı koruyormuşum.” Gözlerim doldu. “Mentorluk teklifimde ciddiyim,” dedi. “Okul isterse her hafta gelirim.” Ona baktım. Eski Mert bahaneler üretirdi. Ama bu adam her şeyini herkesin önünde yıkmıştı. “Şartı yerine getirdin,” dedim. “Para bir saat içinde hastaneye aktarılacak.” Kaşları kalktı. “Gerçekten mi?” “Evet. Ama bankaya benimle gelmeni istiyorum.” “Şimdi mi?” “Evet.” Finansal geçmişini daha dikkatli incelediğimi söyledim. Borçlarının çoğu sorumsuzluktan değil, ödenmeyen işler ve tıbbi masraflardan geliyordu. “Borçlarını yeniden yapılandırabiliriz,” dedim. “Yüksek faizleri tek bir ödemede toplayacağız.” “Bir yıl plana uyarsan kredi notun ciddi şekilde toparlanır.” Bana baktı. “Bunu gerçekten yapar mısın?” “Lilya için.” “Ve sorumluluktan sonra gelen gelişime inandığım için.” O anda ağlamaya başladı. “Bunu hak etmiyorum.” “Belki eskiden değil,” dedim. “Ama şimdi ediyorsun.” “Özellikle kızın için.” “Size sarılabilir miyim?” Başımı salladım. Sarılırken geçmiş silinmedi. Ama kabul edildi. Okuldan birlikte çıkarken omuzlarının daha hafif olduğunu gördüm. Ve 20 yıl sonra ilk kez o anıyı düşündüğümde acı hissetmedim. Sadece kapanış hissi vardı.
Önceki
