Haber Zamanı

Tufan’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Neriman öne doğru eğildi.

“Ne demek istiyor?” diye fısıldadı.

Elimi kaldırdım.

Arkadaki büyük ekranda ilk görüntü belirdi.

Bu, Tufan’la bir gün önce yaptığımız görüntülü görüşmenin ekran görüntüsüydü.

Salondan şaşkınlık sesleri yükseldi.

Tufan birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.

Sonra bana yaklaşıp, “Belgin, ne yapıyorsun?” dedi.

“Senin planını bozuyorum.”

Ekrandaki ikinci görüntü açıldı.

Telefon görüşmesi sırasında fark ettirmeden aldığım ses kaydını, konuşmaların yazılı dökümüyle birlikte hazırlatmıştım. Kayıtta Tufan’ın kendi sesi açıkça duyuluyordu.

“Evlendikten sonra evini de birikimlerini de alacağım…”

Salonda derin bir sessizlik oluştu.

Ardından kayıttaki diğer cümle duyuldu.

“Ondan iğreniyorum.”

Tufan’ın yüzü bembeyaz oldu.

Neriman hemen ayağa kalktı.

“Bu bir yanlış anlaşılma!” diye bağırdı.

Ona döndüm.

“Gerçekten mi? O halde dün gece söylediğiniz ‘İmzayı attırabildin mi?’ cümlesini de mi yanlış duydum?”

Neriman sustu.

Tufan öfkeyle bana yaklaştı....

“Telefonu neden kaydettin?”

“Ben kaydetmedim,” dedim. “Telefon zaten açıktı. Sen konuşurken kendi kendini ele verdin.”

Salondaki insanlar birbirlerine bakıyordu.

Birçoğu artık düğünün neden aniden farklı bir havaya büründüğünü anlamıştı.

Tufan sesini alçalttı.

“Belgin, bunu burada çözebiliriz.”

“Hayır,” dedim. “Artık burada çözülecek hiçbir şey yok.”

Çantamdan kalın bir dosya çıkardım.

Tufan dosyaya baktı.

“Bu ne?”

“Senin imzalamamı istediğin evrakların asılları.”

Yüzü değişti.

“Ben onları imzalayacağını sanıyordum.”

“İmzalamadım.”

Salon yeniden uğuldadı.

“Daha önemlisi,” dedim, “düğünden önce avukatımla görüştüm. Evimi, birikimlerimi ve çocuklarımın geleceğini koruyacak bütün yasal işlemler tamamlandı.”

Tufan birkaç saniye boyunca konuşamadı.

Ben dosyanın içinden bir belge daha çıkardım.

“Bu da düğünün iptal edildiğini gösteren resmi belge.”

Neriman’ın yüzündeki gülümseme tamamen silindi.

Tufan başını iki yana salladı.

“Hayır… Bunu yapamazsın.”

“Yapabilirim.”

“Beni herkesin önünde rezil ediyorsun.”

O anda içimde garip bir huzur hissettim.

“Hayır, Tufan. Seni rezil eden ben değilim. Bunu sen yaptın. Ben sadece insanların senin gerçek yüzünü görmesini sağlıyorum.”

Nikâh memuru ayağa kalkıp resmi işlemin yapılmayacağını açıkladı.

Müzik durmuştu.

Fotoğrafçılar artık fotoğraf çekmiyordu.

Davetliler tek tek salonu terk etmeye başladı.

Ben ise çocuklarımın yanına gittim.

İkizlerimden biri elimi tuttu.

“Anne, iyi misin?”

Gülümsedim.

“Şimdi iyiyim.”

Tufan son bir kez bana baktı.

“Beni gerçekten hiç sevmedin mi?” diye sordu.

Bir an sustum.

“Sevdim,” dedim. “Hem de çok. Ama sen benim sevgimi kullanmayı seçtin. Ben de kendimi ve çocuklarımı korumayı seçtim.”

Sonra arkamı dönüp çocuklarımla birlikte salondan çıktım.

Dışarıda hava serindi. Sabahki gerginliğin aksine içimde büyük bir hafiflik vardı.

Gelinliğimin eteği yere sürtünürken birkaç adım sonra durdum.

Aylarca hayalini kurduğum düğün gerçekleşmemişti.

Ama belki de o gün kaybettiğim şey bir düğün değil, hayatım boyunca taşımam gereken büyük bir yanılgıydı.

O gün yeni bir aile kurmadım.

Ama var olan ailemi kurtardım.

Akşam eve döndüğümüzde kızlarım salondaki çiçekleri vazolara yerleştirdi. Barış mutfakta kahve hazırladı.

Masaya oturduğumuzda hepimiz bir süre sessiz kaldık.

Sonra kızlarımdan biri, “Anne, yarın ne yapacağız?” diye sordu.

Gülümsedim.

“Yarın,” dedim, “düğünümüzü değil, hayatımızı yeniden planlayacağız.”

O gece gelinliğimi dolabın en arkasına kaldırmadım.

Onu bir kutuya koyup sakladım.

Çünkü artık bana başarısız bir evliliği değil, kendimi seçtiğim günü hatırlatacaktı.

Ve o gün anladım ki bazen hayatımızdaki en büyük mucize, birinin bizi sevmesi değildir.

Bazen en büyük mucize, sevildiğimizi sandığımız yerde gerçeği fark edip kendimizi yeniden seçebilmemizdir.