Emel Aksoy, eşi Rıdvan öldüğü gün oğlunun babasının mirası üzerindeki hakkını kaybettiğini henüz anlamamıştı. Bu ne hastanede, ne aylarca süren hastalıktan sonra kalp monitörünün o acı, düz sesiyle oldu, ne de doktorun o sessiz ve her şeyin bittiğini anlatan ifadesiyle içeri girdiğinde... Rıdvan elini tutup "Kolay olanı değil, doğru olanı yap," diye fısıldadığında bile değildi.
Bunu cenazede anladı. Gri bir Kasım öğleden sonrasında, yağmurun sicim gibi yağdığı o günde; kurucu, eş ve baba olan Rıdvan Aksoy toprağa veriliyordu. Yüzlerce insan siyah şemsiyelerin altında duruyordu. Fakat en ön sırada, Emel’in yanında…
bir sandalye boştu. O sandalye Tarık için ayrılmıştı.
Tek oğulları... Rıdvan’ın yetiştirdiği, yatırım yaptığı, inandığı ve bahanelerinin artık gençlik gibi değil de karakter bozukluğu gibi tınlamaya başlamasından çok sonra bile savunduğu oğlu. Tarık orada değildi. O, babasının cenazesi yerine karısının Uludağ’daki gösterişli doğum günü partisine gitmeyi seçmişti. İşte o an, Emel kendine yalan söylemeyi bıraktı. Hocaya, "Başlayın," dedi. Sesi titremedi.
Ertesi gün gerçekler hukuki bir boyut kazandı. Vasiyetin okunması sırasında Tarık, babasının kurduğu milyar dolarlık imparatorluk olan Aksoy Denizcilik’in başına geçme beklentisiyle kendinden emin bir şekilde geldi. Ancak beklediğinden çok farklı bir şey duydu. Bir madde. Bir şart. Mirasının tamamı, Emel’in onun karakteri hakkındaki kararına bağlanmıştı. Avukat, "Eğer davranışları bu mirasa layık olmadığını kanıtlarsa, miras başka yönlere kaydırılacaktır," diye okudu. Tarık kaşlarını çattı. "Bu ne demek şimdi?" Avukat Vedat Bey, Emel’e döndü. "Hanımefendi, bu maddeyi işletmek istiyor musunuz?" Oda buz kesti. Emel oğluna baktı ve onu tüm çıplaklığıyla gördü. Kendi büyüttüğü çocuk değildi bu. Rıdvan’ın bir zamanlar hayal ettiği gelecek de değildi.
devamı sonraki sayfada...
