81 yaşındaki bir milyonerle evlendim, böylece küçük oğlum hayatını kurtaracak olan ameliyatı olabilecekti. Onun geleceği için kendi geleceğimi sattığımı düşünmüştüm. Ancak düğün gecemizde, Adnan Bey bizi çalışma odasına kapattı ve şöyle dedi: "Doktorlar paralarını aldılar bile. Şimdi neye imza attığını nihayet öğrenebilirsin."
Oğlumun hastane yatağının yanında oturmuş, uyuyuşunu izliyor ve bir mucize için dua ediyordum.
Umut sekiz yaşındaydı, yaşına göre küçüktü. Ben altı aylık hamileyken babası bizi terk etmişti. Bir aileye hazır olmadığını söylemiş, bavulunu toplamış ve ben daha beşiğini bile almadan çekip gitmişti.
Herkes bebeği vermem gerektiğini söyledi. Vermedim.
Onu tek başıma büyüttüm. Zordu ama bir şekilde başardık. Sonra Umut’a kalp yetmezliği teşhisi kondu ve dünyam başıma yıkıldı. Oğlumun hastane yatağının başında oturup kaldım.
Birkaç saat sonra çıkarken doktor beni kenara çekti. "Hanımefendi, Umut’un belirtileri kötüleşiyor. Altı ay içinde ameliyat olması gerekiyor, yoksa geri dönülemez bir hasarla karşı karşıya kalacağız." "Ne kadar?" diye fısıldadım. "Her şey dahil... Yaklaşık 7 milyon lira."
Kusacakmış gibi hissettim. "Altı ay içinde ameliyat olması gerekiyor."
"Geceleri ofisleri temizliyorum, gündüzleri yaşlı hastalara bakıyorum. Bende o kadar para yok. Tanıdığım hiç kimsede o kadar para yok." "Üzgünüm. Ödeme planları var ama—" "Ödeme planları altı ay içinde çocuk kurtarmıyor."
Başını öne eğdi ve cevap vermedi. Ne diyebilirdi ki? Umut iki gün sonra daha fazla ilaç, daha fazla kısıtlama ve çok fazla beklememem gerektiği uyarısıyla taburcu edildi. "Bende o kadar para yok."
Üç hafta sonra şansım yaver gitti.
devamı sonraki sayfada...
