Babamın vefat eden annemin gelinliğinden yarattığı mezuniyet elbisemi giymiştim ve o mükemmel an boyunca sanki annem oradaymış, benimleymiş gibi hissettim. Sonra en sert öğretmenim herkesin önünde beni küçük düşürdü… ta ki bir polis memuru içeri girip her şeyi değiştirene kadar.
Babamı oturma odasında dikiş dikerken ilk gördüğümde, dürüst olmak gerekirse bir terslik olduğunu düşünmüştüm.
O bir tesisatçıydı; elleri kaba, dizleri ağrılı, botları yılların iş yükünden eskimiş bir adamdı. Dikiş dikmek onun yapacağı bir iş değildi. Yine de oradaydı; yumuşak fildişi kumaşın üzerine eğilmiş, kapalı bir gardırop kapağının ardında sırlar saklıyor ve kahverengi kağıt paketleri gizliyordu.
Başını kaldırmadan, "Hadi yat artık Selin," dedi.
O zamanlar, hayatım boyunca giyeceğim en anlamlı şeyi hazırladığını fark etmemiştim. Dikiş dikmeyi nereden bildiğini sorduğumda, omuz silkerek geçiştirdi: "İnternetten videolar izledim... Bir de annenin eski dikiş kutusundan yardım aldım."
Bu cevap beni güldürdü ama aynı zamanda tedirgin de etti. Babam Ahmet böyle biriydi işte. Her şeyi tamir edebilir, bir kap yemeği günlerce yetirebilir ve hemen her şeyde bir mizah bulabilirdi. Beş yaşındayken annem öldüğünden ve sadece ikimiz kaldığımızda beri hep böyleydi.
Maddi durumumuz hep kısıtlıydı, bu yüzden çok fazla şey istememeyi erkenden öğrenmiştim. Mezuniyet balosu zamanı geldiğinde herkes pahalı elbiselerden, ayakkabılardan ve büyük planlardan bahsediyordu. Babama sessizce bir elbise ödünç alabileceğimi söyledim.
Bana dikkatle baktı ve "Elbise işini bana bırak," dedi.
Önce güldüm —onun söylemesi imkansız gibi geliyordu— ama ciddiydi.
Ondan sonra bir şeyleri fark etmeye başladım. Gardırop hep kapalı duruyordu. Paketler bir görünüyor bir kayboluyordu. Geceleri dikiş makinesinin hafif mırıltısını duyabiliyordum. Bir akşam onu lamba ışığı altında, kumaşı sanki kırılacak değerli bir şeymiş gibi dikkatle yönlendirirken yakaladım.
devamı sonraki sayfada...
