Haber Zamanı

“Yarın gece seni görmek istiyorum.” Mesaj açık şekilde ekrandaydı. Ev buz gibi oldu. Abisi babasını çağırdı. Telefon babanın eline geçti. Mesajlar tek tek okundu. O gece Elif’in odasının kapısı kilitlendi. Telefonu alındı. Ertesi sabah Ahmet’in babası onların eve çağrıldı. Köyde konu büyümeden çözülmek istendi. Ahmet çağrıldı. Herkesin önünde “Bu kızla bir şey yok” demesi istendi. Ahmet sustu. Babasının bakışları sertti. Elif’in babası öfkeliydi. Ahmet sonunda şunu söyledi: “Ben ciddi düşünüyorum.” Bu cümle ortamı daha da karıştırdı. Çünkü iki aile arasında eski bir husumet vardı. Yıllar önce arazi meselesi yüzünden araları açılmıştı. Elif’in babası bağırdı: “Biz o kapıya kız vermeyiz!” O günden sonra Elif’in dışarı çıkması yasaklandı. Ahmet’in de köy içinde rahat dolaşması zorlaştı. Dedikodu başladı. Elif’in adı konuşulmaya başlandı. Bir hafta sonra Ahmet Elif’e ulaşmanın yolunu buldu. Ortak bir akraba üzerinden haber gönderdi. “Kaçalım.” Elif o gece sabaha kadar düşündü. Köyde kalırsa hayatı kontrol altında olacaktı. Giderse ailesiyle bağı kopacaktı. Sonunda gitmedi. Ahmet iki hafta sonra köyden ayrıldı. Şehre çalışmaya gitti. Bir daha geri dönmedi. Elif’in telefonu geri verildi ama artık eskisi gibi değildi. Bir yıl sonra ailesi uygun gördükleri biriyle Elif’i evlendirdi. Başka bir köye gelin gitti. Ahmet birkaç yıl sonra şehirde evlendi diye duyuldu. Kimse kaçmadı. Kimse ölmedi. Büyük olaylar yaşanmadı. Ama iki genç insanın hayatı, küçük bir köyde, birkaç mesaj yüzünden tamamen değişti. Bu hikâyede en ağır olan şey bağırmalar değildi. En ağır olan şey, kimsenin Elif’e ne istediğini sormamış olmasıydı.