Bu olay İç Anadolu’da küçük bir köyde yaşandı. Yaklaşık 6-7 yıl önce.
Köyde hayat yavaştı ama insanlar hızlı konuşurdu. Birinin başına gelen, akşam olmadan herkes tarafından duyulurdu.
Elif 21 yaşındaydı. Liseden sonra okumamıştı. Babası “kız kısmı uzağa gidemez” demişti. Sabah erken kalkar, annesine yardım eder, hayvanlara bakar, akşam da erkenden odasına çekilirdi. Hayatı hep aynıydı.
Karşı komşularının oğlu Ahmet askerden yeni dönmüştü. Çocukken aynı sokakta oynamışlardı ama büyüyünce aralarına görünmez bir mesafe girmişti. Köyde kızla erkeğin rahat konuşması hoş karşılanmazdı.
Bir akşam tandır başında karşılaştılar.
“Hoş geldin askerden,” dedi Elif.
Ahmet başını salladı. “Sağ ol.”
O an göz göze geldiler. İkisi de değiştiklerini fark etti.
O günden sonra selamlaşmalar başladı. Sonra bakışmalar. Sonra bir gece Ahmet, Elif’e mesaj attı.
“Numaranı zor buldum. Konuşabilir miyiz?”
Elif uzun süre cevap yazmadı. Köyde mesajlaşmanın bile riski vardı. Ama sonunda yazdı:
“Gece herkes uyuyunca.”
Konuşmalar böyle başladı. Başta basit konular… askerlik, köy, sıkıntılar. Sonra hayaller. Ahmet şehirde çalışmak istiyordu. Elif ilk kez birinin yanında kendini dinlenmiş hissediyordu.
Geceleri yazışıyor, gündüzleri hiçbir şey olmamış gibi davranıyorlardı.
Ama köy küçük yerdi.
Bir akşam Elif’in abisi, telefonun sürekli titreştiğini fark etti.
“Kim yazıyor sana?”
“Elif arkadaşım,” dedi ama sesi güven vermedi.
Abisi telefonu istedi. Elif vermek istemedi. O an ortam gerildi. Telefon zorla alındı.
Tam o sırada Ahmet’ten mesaj geldi:...
devamı sonraki sayfada...
