Anneannem, mezuniyet balom için bir şeyler hazırlamak adına tam 16 yılını harcadı. Balo sabahı o şey yok olmuştu ve buna gülümseyen kişi kendi evimin içinde dikiliyordu.
Anneannem, beni sarsılmaz bir şekilde seven tek kişiydi. Annemin annesiydi ve onun tek torunuydum. Bana hep "mucizem" derdi. Anneannem zengin değildi, yanından bile geçmezdi. İndirim kuponları biriktirir, çay poşetlerini tekrar tekrar kullanırdı.
Ancak doğduğum günden itibaren bir gelenek başlatmıştı. Her doğum günümde bana, ileride bir kolye oluşturacak şekilde ölçülmüş ve birbirine uydurulmuş kısa bir dizi inci verirdi. Bu asla sadece bir takı değildi.
Burnuma dokunur ve "Çünkü bazı şeyler zamanla inşa edilmek için vardır," derdi. Sonra gülümser ve eklerdi: "On altı yıl için on altı dizi. Böylece mezuniyet balosundaki en güzel kolye senin olacak."
Her yıl bana küçük bir kutu uzatır ve her yıl aynı cümleyi farklı şekillerde kurardı. Bu asla sadece bir takı değildi; fedakârlıktı, bir ritüeldi ve hayat çirkinleştiğinde bile birinin benim geleceğimi düşündüğünün kanıtıydı.
On yaşındayken annem öldü. Ondan sonra her şey sallantıdaydı. Babam bana nasıl bakacağını bilemez olmuştu. Ev, en kötü biçimde sessizleşmişti. Bir yıl dolmadan babam tekrar evlendi. Sanki kederi daha kurumadan üzerine bir yama yapıştırmaya çalışıyordu.
Üvey kız kardeşim Tuğba hayatıma böyle girdi. Benimle aynı yaştaydı, yeni kız kardeşimdi ve aniden her şeyin bir parçası oluvermişti. Biz büyüdükçe o daha da kötüleşti. Tamamen ve açıkça bana ait olan birinin olması fikrinden gerçekten nefret ediyordu.
Geçen yıl anneannem hastalandı.
"Anneannen sana kafayı takmış," demişti Tuğba biz on üç yaşındayken. Omuz silkmiştim. "O benim anneannem." Tuğba bana zoraki bir gülümseme vermişti. "Güzel olsa gerek."
devamı sonraki sayfada...
