Şevket'in yüzü karardı.
'Bana sesini yükseltme! Bu evde benim dediğim olur.'
Ertesi sabah telefonumu bulamadım.
Kapıya yöneldiğimde açılmadığını fark ettim.
Dışarıdan kilitlenmişti.
Saatlerce kapıya vurdum.
Sonunda Şevket geldi.
'Beni buradan çıkar!' diye haykırdım.
Sakin bir sesle, 'Biraz dinlenmen gerekiyor. Herkese geceleri kocanı gördüğünü, kendi kendine konuştuğunu söyledim. Sana inanan olmaz,' dedi.
O an gerçekten korkmaya başladım.
Öğleden sonra kayınvalidem Nermin kapının önüne yemek bıraktı.
'Anne, lütfen yardım et,' diye fısıldadım.
Kapının arkasında uzun bir sessizlik oldu.
Sonra titrek bir ses duydum.
'Ben de yıllardır korkuyorum kızım.'
Bu sözler içimi parçaladı.
'Ne demek istiyorsun?'
Nermin cevap vermeden uzaklaştı.
Üçüncü gece evin alt katından gelen bağrışmalarla uyandım.
Önce Şevket'in sesini duydum.
'Bunu öğrenirse hepimiz mahvoluruz!'
Ardından Nermin bağırdı.
'Yeter artık! Bir oğlumu senin yüzünden kaybettim. Şimdi gelinime de zarar vermene izin vermeyeceğim!'
Nefesimi tuttum.
Bir oğlumu mu?
Yekta'nın kardeşi yoktu.
En azından ben öyle biliyordum.
Bir süre sonra kapımın kilidi sessizce açıldı.
Karşımda Nermin vardı.
Yüzü bembeyazdı.
'Çabuk gel,' dedi. 'Ama ses çıkarma.'
Beni mutfağın arkasındaki küçük depoya götürdü.
Orada eski bir beşik duruyordu.
Nermin beşiğin içinden sararmış bir bebek battaniyesi çıkardı.
'Yekta'nın bir ağabeyi vardı,' dedi.
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
'Nasıl yani?'
'Adı Savaş'tı. Yedi yaşındayken ortadan kayboldu. Şevket herkese çocuğun derede boğulduğunu söyledi.'
'Peki gerçekte ne oldu?'
Nermin ağlamaya başladı.
'Oğlumu babası bir akrabasının yanına gönderdi. Beni terk edersem Yekta'yı da elimden alacağını söyledi. Savaş'ın yıllar sonra yaşadığını öğrendim ama nerede olduğunu bilmiyordum.'
Tam o sırada üst kattan bir gürültü duyuldu.
Şevket uyanmıştı.
'NERMİN!'
Kayınvalidem kolumu tuttu.
'Arka kapıdan kaç!'
Ancak mutfağa ulaştığımızda Şevket karşımıza çıktı.
Önce bana, sonra karısına baktı.
'Demek ikiniz birden bana karşı geldiniz.'
Nermin hayatında ilk kez kocasının önüne dikildi.
'Yeter Şevket!'
Adam bir anda onu sertçe kenara itti.
Nermin yere düştü.
Ona yardım etmek için eğildiğim sırada Şevket bileğimden yakaladı.
'Sen hiçbir yere gitmiyorsun!'
Kendimi kurtarmaya çalışırken mutfak masasındaki metal tepsi yere düştü.
Çıkan gürültüyle bir an irkildi.
Bileğimi kurtarıp arka kapıya koştum.
Bahçeye çıktığımda hava buz gibiydi.
Ayakkabılarım bile yoktu.
Arkamdan Şevket'in bağırdığını duyuyordum.
'ŞEBNEM! GERİ DÖN!'
Karanlıkta koşmaya başladım.
Çiftliğin arkasındaki toprak yola ulaştığımda ayaklarım taşlardan kesilmişti.
Tam ana yola çıkacakken bir otomobil önüme yanaştı.
Farlar gözümü aldı.
Kapısı açıldı.
İçinden kırklı yaşlarında bir adam indi.
'Şebnem Hanım?' dedi.
Korkuyla geri çekildim.
'Siz kimsiniz?'
Adam ellerini kaldırdı.
'Ben Savaş. Yekta'nın ağabeyiyim.'
Olduğum yerde donakaldım.
'Beni nereden tanıyorsunuz?'
'Annem üç gün önce gizlice aradı. Kardeşimin öldüğünü söyledi. Sonra sizi anlattı. Buraya gelmemi istedi.'
Gözlerim doldu.
'Anneniz hâlâ içeride. Şevket ona zarar verebilir.'
Savaş hemen telefonunu çıkardı ve polisi aradı.
Sonra bana döndü.
'Bu kez kimseyi onun elinde bırakmayacağım.'
Polis gelene kadar çiftliğin yakınında bekledik.
Şevket bizi görünce önce Savaş'ı tanıyamadı.
Ardından yüzündeki bütün renk çekildi.
'Sen...'
Savaş babasının karşısına geçti.
'Evet. Yıllarca yok saydığın oğlun.'
Şevket sendeledi.
'Sana para gönderdim. Seni okutmak istedim.'
Savaş acıyla güldü.
'Beni yedi yaşında annemden ayırdın. Her gece neden eve dönemediğimi düşünerek büyüdüm. Para mı sanıyorsun bunun karşılığını?'
Şevket ilk kez cevap veremedi.
Tam o sırada Nermin evden çıktı.
Yüzünde korku vardı ama yürüyüşü kararlıydı.
Savaş annesini gördüğünde olduğu yerde kaldı.
Nermin oğluna doğru koştu.
'Yavrum...'
İkisi birbirine sarıldığında yıllardır içlerinde biriken acı gözyaşlarına dönüştü.
Şevket ise onların karşısında dizlerinin üzerine çöktü.
'Ne olur, kimseye anlatmayın. Bütün köy bana sırt çevirir.'
Savaş babasına baktı.
'Biz yıllarca ailemizden mahrum kaldık. Sen şimdi insanların ne söyleyeceğinden korkuyorsun.'
Polisler geldiğinde Nermin ve ben yaşadıklarımızı anlattık.
Şevket'in beni odaya kilitlediğini, telefonumu aldığını ve tehdit ettiğini söyledim. Nermin de yıllarca maruz kaldığı baskıyı ve o gece yaşananları ifade etti.
Şevket polis merkezine götürüldü. Hakkında soruşturma başlatıldı. Benim için de koruyucu tedbirler alınması istendi.
O gece Savaş bizi kendi evine götürdü.
Sabaha kadar uyuyamadım.
Nermin yanıma gelip ellerimi tuttu.
'Ben Yekta'yı koruyamadım Şebnem. Senin başına gelenlere de ilk gün ses çıkaramadım.'
Ona baktım.
'Artık korkmayacağız anne.'
Birkaç ay sonra yeniden çalışmaya başladım. Yekta'yla yaşadığımız küçük eve geri döndüm. Kapıların kilitlerini değiştirdim, bahçeye çiçekler diktim.
Savaş annesiyle kaybettiği yılları telafi etmeye çalışıyordu. Nermin ise ilk defa kendi kararlarını verebildiği bir hayat kuruyordu.
Bir pazar sabahı üçümüz kahvaltı ederken Savaş bana küçük bir kutu uzattı.
İçinde Yekta'nın çocukluk fotoğrafı vardı.
Yanında yedi yaşlarında başka bir çocuk duruyordu.
Savaş gülümsedi.
'Bu, kardeşimle birlikte çekildiğimiz son fotoğraf. Annem saklamış. Sende de olsun istedim.'
Fotoğrafa uzun uzun baktım.
Kocamın çocuk yüzüne dokundum.
O gün ilk kez kaybımın yanında başka bir şey de hissettim.
Yıllardır birbirinden koparılmış insanların yeniden aile olabilmesinin umudunu...
Şimdi evimin kapısında küçük bir yazı asılı.
'Bu evde korkuya yer yok.'
Çünkü kocam öldükten sonra kayınbabam beni sahipsiz, güçsüz ve çaresiz sanmıştı.
Ama unuttuğu bir şey vardı.
Bir kadını koruyan şey, başında bir erkeğin bulunması değil; kendi iradesi, cesareti ve gerektiğinde yardım isteyebilmesidir.
Yekta'yı geri getiremedim. Kaybettiğimiz yılları da değiştiremedik.
Ama Şevket'in korkuyla yönettiği o evden üç insan kurtuldu.
Ve ben hayatımın geri kalanını, artık hiçbir kapının arkasında korkarak geçirmemeye karar verdim.
Önceki

Önceki