Kocamı toprağa verdiğimizin yedinci gecesi, kayınbabam yatak odama girip kulağıma öyle bir şey fısıldadı ki kanım dondu. 'Bu evde kalmak istiyorsan bundan sonra benim sözümden çıkmayacaksın. Oğlum öldü, artık sana sahip çıkacak tek erkek benim.' Elini omzuma koyduğunda korkuyla geri çekildim. Ertesi sabah kapımı dışarıdan kilitledi. Telefonumu aldı ve bütün akrabalarıma aklımı kaybettiğimi söyledi. Ama üç gün sonra, kimsenin bilmediğini sandığı bir sırrını öğrendim. O sırrı öğrendiğim gece kayınbabamın karşısına çıktığımda dizlerinin üzerine çöküp, 'Ne olur, bunu kimseye anlatma!' diye yalvaracağını ikimiz de bilmiyorduk.
Benim adım Şebnem. Otuz iki yaşındayım. Kocam Yekta'yla altı yıllık evliydik. Birbirimizi severek evlenmiştik. Yekta öğretmendi, ben ise bir anaokulunda çalışıyordum.
Kayınbabam Şevket, köyün en zengin adamlarından biriydi. Herkes ona saygı duyardı. Camiye bağış yapar, ihtiyaç sahiplerine yardım eder, insanların yanında sürekli merhametten bahsederdi.
Ama evimizin kapısı kapandığında bambaşka bir insana dönüşürdü.
Evlendiğimiz ilk günden beri beni sevmediğini biliyordum. Yekta'ya sürekli, 'Bu kadın sana göre değil,' derdi.
Kocam ise her defasında beni savunurdu.
'Baba, Şebnem benim karım. Ona saygı göstereceksin.'
Belki de Şevket'in bana olan öfkesinin asıl nedeni buydu.
Bir kış akşamı Yekta, işten dönerken geçirdiği trafik kazasında hayatını kaybetti.
O günden sonra dünya benim için durdu.
Cenazede ayakta bile duramıyordum. Kayınbabam koluma girip herkese, 'Gelinim artık benim emanetime geçti,' dedi.
O sözün ne anlama geldiğini sonradan anlayacaktım.
Yekta'yla yaşadığımız ev, Şevket'in büyük çiftlik evinin hemen yanındaydı. Cenazeden sonra yalnız kalmamam gerektiğini söyleyerek beni kendi evine yerleştirdi.
İlk günlerde sesimi çıkarmadım.
Ama yedinci gece odama girdiğinde niyetinin yalnızca beni korumak olmadığını anladım.
'Ben senin kızın yaşındayım!' diye bağırdım.
devamı sonraki sayfada...

