Önceki
Anahtar gerçekten de yıllardır kullanılmayan özel bir kasaya aitti.
Kasayı açtığımızda içeriden eski belgeler, birkaç fotoğraf ve bir USB bellek çıktı.
Belgelerin tamamı Murat'ın adına değildi.
Hepsi başka bir kimliğe aitti.
Fotoğraflarda ise yıllar önce çözülemeyen cinayet dosyasında adı geçen üç kişi bulunuyordu.
İçlerinden biri Murat'tı.
Dünyam başıma yıkıldı.
Murat bana ailesinin olmadığını, başka şehirde büyüdüğünü söylemişti.
Oysa belgeler, bana anlattığı hayatın büyük bölümünün yalan olduğunu gösteriyordu.
USB bellekte yalnızca tek bir video vardı
Videoyu polis merkezinde izledik.
Ekranda Murat görünüyordu.
Yorgun ve korkmuştu.
"Bunu izliyorsan planladığım gibi gitmemiş demektir." diye başladı.
Yıllar önce istemeden çok büyük bir suç örgütünün içine sürüklendiğini anlattı.
Gençken bir nakliye şirketinde çalışırken örgütün para transferlerinde kullanılmıştı.
Durumu fark edince kaçmaya çalışmış, polisle gizlice iş birliği yapmıştı.
Onun verdiği bilgiler sayesinde birçok kişi tutuklanmıştı.
Fakat üç kişi kaçmayı başarmıştı.
O günden beri Murat'ı öldürmek için fırsat kolluyorlardı.
"Üç kırmızı işaret onların imzasıdır." dedi.
"Sarı güller ise kurbanlarına verdikleri son uyarıdır."
Boğazım düğümlendi.
Demek ki o buket bana değil, Murat'a gönderilmiş bir mesajdı.
Beni korkutmak ve onu ortaya çıkmaya zorlamak istemişlerdi.
Videonun sonunda Murat gözyaşlarını tutamadı.
"Sana bunları yıllarca söyleyemedim. Çünkü seni korumaya çalışıyordum."
"O gün gelir de bana ulaşamazsan kasadaki dosyaları polise teslim et."
"Ne olursa olsun seni hep sevdim."
Video sona erdiğinde odada derin bir sessizlik oluştu.
Polis hemen harekete geçti.
USB bellekteki bilgiler sayesinde yıllardır aranan suç örgütünün üyelerinin kimlikleri tespit edildi.
Telefon kayıtları, banka hareketleri ve eski belgeler tek tek incelendi.
Üç gün sonra operasyon düzenlendi.
Kaçak durumdaki iki kişi yakalandı.
Son kişi ise şehir dışındaki bir çiftlik evinde saklanırken ele geçirildi.
Aynı evde Murat da bulundu.
Bitkin, yaralı ama hayattaydı.
Beni gördüğü an gözleri doldu.
Sıkıca sarıldık.
O an hiçbir şey söylememize gerek yoktu.
Aylar süren soruşturmanın ardından örgütün yıllardır işlediği birçok suç ortaya çıkarıldı.
Mahkeme sonunda tüm sanıklar ağır hapis cezalarına çarptırıldı.
Hayatımız normale dönmeye çalışırken o buketi uzun süre unutamadım.
Bir gün Murat'a neden bana gerçeği en başından anlatmadığını sordum.
Başını öne eğdi.
"Seni kaybetmekten korktum." dedi.
Ben de elini tuttum.
"Bazen en büyük tehlike, sevdiğin insanı karanlıktan korumaya çalışırken onu gerçeğin dışında bırakmaktır." dedim.
O günden sonra aramızda hiçbir sır kalmadı.
Aylar sonra evlilik yıl dönümümüzde Murat elinde küçük bir buketle eve geldi.
Bu kez içinde tam yüz değil...
Sadece bir tek beyaz gül vardı.
Gülümseyerek, "Artık hiçbir mesajı saklamaya ihtiyacım yok." dedi.
O beyaz gülü yıllarca kurutup sakladım.
Çünkü bana, sevginin gösterişli hediyelerle değil, dürüstlük ve güvenle ayakta kaldığını; bazen tek bir çiçeğin, yüz gülden çok daha büyük anlam taşıdığını hatırlatıyordu.
Önceki
