Haber Zamanı

Yıllarca yeğenimi aramıştım.

Ama izini bulamamıştım.

'Beste'nin kızı mı bu?'

Tahir başını salladı.

'Peki Beste nerede?'

İşte o sorudan sonra kocamın yüzündeki korku daha da belirginleşti.

'Bilmiyorum, Leman.'

'Nasıl bilmiyorsun? Çocuğu nereden aldın?'

'Cevdet'ten.'

Bebeği kucağımda sıkıca tutarken dizlerimin güçsüzleştiğini hissettim. Koltuğa oturdum.

'O adam yıllardır nerede?'

'Tekirdağ'da yaşıyor. Bana üç ay önce ulaştı.'

'Üç ay mı?'

Tahir gözlerini kaçırdı.

'Evet.'

'Üç aydır yeğenimin yaşadığını biliyorsun ve bana söylemiyorsun. Neden?'

'Çünkü önce emin olmak istedim.'

'Neyden emin olmak?'

Cevap vermeden önce cebinden katlanmış bir zarf çıkardı.

Zarfın üzerinde titrek bir el yazısıyla yalnızca iki kelime yazıyordu:

'Leman Teyzeye.'

Yazıyı tanımıyordum ama zarfı açarken ellerim titriyordu.

İçinden eski bir fotoğraf ve kısa bir mektup çıktı.

Fotoğrafta ablam Nermin, küçük Beste'yi kucağına almıştı. Ben de yanlarında, bahçemizdeki erik ağacının altında gülümsüyordum.

Mektubu okumaya başladım.

'Sevgili Leman teyzem,

Beni hatırlayıp hatırlamadığını bilmiyorum. Ben Beste. Annem öldüğünde küçüktüm ama senin evindeki erik ağacını ve bana ördüğün kırmızı hırkayı hiç unutmadım.

Yıllarca senden uzak tutulduğumu biliyorum. Bunun için seni suçlamadım. Babam bize kimsenin yardım etmek istemediğini söyledi. Sonradan bunun doğru olmadığını öğrendim.

Bir gün karşılaşabilirsek anlatmak istediğim çok şey var.

Kızım Duru'yu tanımanı istiyorum.

Eğer bu mektup sana ulaşırsa, bil ki seni hep merak ettim.'

Son satırda tarih vardı.

Mektup altı hafta önce yazılmıştı.

'Beste hayatta mı?' diye sordum.

Tahir başını öne eğdi.

'Bildiğim kadarıyla evet.'

'O zaman neden burada değil?'

'Çünkü babası onun nerede olduğunu söylemiyor.'

İçimde yıllardır kapalı duran bir kapı yeniden açılmıştı. Fakat ardında yalnızca özlem değil, korku da vardı.

'Tahir, baştan anlat.'

Kocam karşımdaki sandalyeye oturdu.

'Gençliğimde Cevdet'le aynı nakliye şirketinde çalıştığımı biliyorsun. Ama aramızda yaşanan bir olayı hiç anlatmadım.'

'Ne olayı?'

'Nermin öldükten sonra Cevdet borç içindeydi. Beste'yi büyütemeyeceğinden korkuyordu. Benden para istedi. Ona yardım ettim. Sonra yeniden istedi. Sonunda, sizinle görüşmemesi karşılığında kendisine düzenli para göndermemi teklif etti.'

Sözlerini anlamakta zorlandım.

'Ne yaptın sen?'

'Onu reddettim. Ama bir defasında, Beste'yi sana göstermeyeceğini söyleyerek beni korkuttu. Ben de borçlarını kapatmasına yardım ettim. O parayı aldı ve ortadan kayboldu.'

'Bunu bana neden anlatmadın?'

'Çünkü kandırılmıştım. Sen zaten Nermin'in yasını tutuyordun. Beste'yi de kaybettikten sonra umudunu kırmak istemedim.'

'Benim yerime karar verdin.'

Tahir cevap vermedi.

'Beni korumadın. Gerçeği benden sakladın.'

Gözleri doldu.

'Haklısın.'

Sessizliğin içinde Duru'nun nefes alışını duyuyordum. Küçük kız omzumda uyuyakalmıştı.

'Peki şimdi neden ortaya çıktı?'

'Cevdet emekli olmuş. Beste'yle araları bozulmuş. Kızının Duru'yla birlikte evden ayrıldığını söyledi. Sonra geçen hafta beni arayıp Beste'nin çocuğu birkaç günlüğüne kendisine bıraktığını, ancak geri dönmediğini anlattı.'

'Polise haber vermiş mi?'

'Ve­rdiğini söyledi ama buna dair bir belge göstermedi.'

'Çocuğu sana nasıl teslim etti?'

'Benden onu güvenli bir yere götürmemi istedi. Beste'nin mektubunu da verdi. Fakat şimdi düşünüyorum da bu kadar önemli bir şeyi yalnızca onun sözlerine güvenerek yapmamalıydım.'

Yerimden kalktım.

'O zaman ne olduğunu hemen öğrenmemiz gerekiyor.'

Tahir şaşkınlıkla bana baktı.

'Bana kızgın değil misin?'

'Çok kızgınım. Ama şu anda bir bebek annesinden ayrı. Önce bunun nedenini bulacağız.'

Duru'yu salondaki kanepeye değil, yatak odamızda hazırladığımız güvenli bir boş beşiğe yatırdıktan sonra gerekli telefon görüşmelerini yaptık. Tahir, Cevdet'in verdiği adresi ve telefon numarasını çıkardı. Yetkililere durumu anlattık; çocuğun kimliğinin ve bakım sorumluluğunun açıklığa kavuşturulması gerektiğini öğrendik.

Ertesi sabah, yapılan görüşmelerden sonra Duru'nun geçici olarak nerede kalabileceği konusunda ilgili görevlilerin yönlendirmesini beklerken Beste'ye ulaşmanın yollarını araştırmaya başladık.

Cevdet'in adresi, Tekirdağ'ın eski mahallelerinden birindeydi.

Tahir'in telefonunda adamın gönderdiği iki mesaj vardı.

İlki, bir hafta önce yazılmıştı:

'Kızı artık bulamıyorum. Çocuk bende kaldı.'

İkincisi ise cumartesi sabahı gelmişti:

'Duru'yu al. Leman'a gerçeği anlatırsan geçmişteki her şey ortaya çıkar.'

Bu son cümle beni durdurdu.

'Hangi geçmiş?' diye sordum.

Tahir de aynı mesajı yeniden okudu.

'Bilmiyorum.'

'O halde Cevdet'in sakladığı başka bir şey var.'

O gün öğleden sonra Cevdet'e telefon ettim. Sesimi duyunca bir süre konuşmadı.

'Leman benim. Beste nerede?'

'Bilmiyorum.'

'Bana yalan söyleme.'

'Kız yetişkin artık. Nereye gittiğini bana söylemek zorunda değil.'

'Öyleyse kızının bebeğini neden Tahir'e verdin?'

Hattın öbür ucundan derin bir nefes duyuldu.

'Çünkü benim bakacak gücüm yok.'

'Beste'nin mektubunu neden şimdi verdin?'

Cevdet'in sesi sertleşti.

'O mektup yıllardır sakladığım başka şeyleri hatırlattı.'

'Neyi sakladın?'

'Bunu telefonda konuşmayacağım.'

'Ben geleceğim.'

'Gelme.'

'Bu kez beni engelleyemeyeceksin.'

Telefon kapandı.

Ertesi gün Tahir'le Tekirdağ'a gittik. Duru, yetkililerin bilgisi dahilinde bizimle değildi; uygun geçici bakım düzenlemesi yapılmıştı. Yol boyunca neredeyse hiç konuşmadık.

Cevdet'in evi, dar bir sokağın sonunda, boyası dökülmüş iki katlı bir binaydı.

Kapıyı yetmişlerine yaklaşmış, zayıf bir adam açtı. Onu tanımam birkaç saniye sürdü.

'Cevdet.'

Yüzü gerildi.

'Leman, gerçekten gelmişsin.'

'Yeğenim nerede?'

Bizi içeri aldı. Salonun duvarlarında eski fotoğraflar vardı ama hiçbirinde Nermin görünmüyordu.

'Fotoğraflarını bile kaldırmışsın,' dedim.

Cevdet başını çevirdi.

'Nermin'i hatırlamak bana ağır geliyordu.'

'Peki Beste'nin annesini hatırlamasını neden engelledin?'

Cevdet, pencerenin yanındaki sandalyeye oturdu.

'Çünkü korkuyordum.'

'Neyden?'

'Beste büyüdüğünde annesinin ailesini seçer diye korkuyordum. Nermin öldükten sonra kendimi herkesten uzaklaştırdım. Sonra dönmeye yüzüm kalmadı.'

'Bunun bedelini üç yaşında bir çocuk ödedi.'

Gözlerinden yaş aktı.

'Haklısın.'

Bir çekmece açtı. İçinden eski mektuplarla dolu bir kutu çıkardı.

'Bunlar senin yıllar boyunca Beste'ye gönderdiğin mektuplar.'

Kutuyu görünce nefesim kesildi.

Doğum günlerinde yazdığım kartlar, bayramlarda gönderdiğim fotoğraflar, adreslerini bulabildiğim yıllarda postaya verdiğim zarflar…

Hepsi oradaydı.

Hiçbiri açılmamıştı.

'Bunları ona neden vermedin?'

'Başta seni unutmasını istedim. Sonra gerçeği söylemek için çok geç kaldığımı düşündüm.'

'Beste bunları biliyor mu?'

'Birkaç ay önce kutuyu buldu. Büyük bir kavga ettik.'

İşte o anda her şey anlam kazanmaya başladı.

'Yani Beste bizi aramaya başladı.'

Cevdet başını salladı.

'Öyle. Önce Tahir'e ulaşmış. Beni tanıdığını ve adresimi bildiğini söyleyerek onunla konuşmuş. Sonra seni aramaya hazırlanıyordu.'

'Peki neden ortadan kayboldu?'

'Aslında kaybolmadı.'

Tahir ayağa kalktı.

'Ne demek istiyorsun?'

Cevdet ellerini ovuşturdu.

'Beste bir süreliğine şehir dışına çıkacağını söyledi. Duru'yu bana emanet etti. Ancak planladığından uzun kalacağını haber verdiğinde çocuğa bakmakta zorlandım. Tahir'den yardım istedim.'

'Neden bize açıkça söylemedin?' diye bağırdım.

'Çünkü Beste, Duru'yu kime teslim ettiğimi öğrenirse beni bir daha affetmez diye düşündüm. Önce sizden sakladım. Sonra her şey büyüdü.'

'Beste'ye şimdi ulaşabilir misin?'

Cevdet telefonunu çıkardı.

'Evet.'

'Öyleyse ara.'

Numarayı çevirdi. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra genç bir kadın cevap verdi.

'Baba? Duru iyi mi?'

Bu sesi hayatımda ilk kez duyuyordum. Yine de boğazım düğümlendi.

'Beste,' dedim yavaşça. 'Ben Leman teyzen.'

Karşı tarafta uzun bir sessizlik oldu.

Sonra kısık bir ses duyuldu.

'Leman teyze?'

'Evet, canım.'

'Gerçekten sen misin?'

'Evet. Seni yıllardır arıyorum.'

Genç kadın ağlamaya başladı.

'Ben de seni arıyordum.'

Beste, Ankara'da iş görüşmeleri için bulunduğunu, babasına dönüş tarihinin değiştiğini haber verdiğini anlattı. Duru'yu güvenilir sandığı dedesine bırakmıştı. Tahir'in çocuğu aldığından haberi yoktu.

Bunu öğrendiğinde sesi titredi.

'Kızım nerede?'

'Duru güvende,' dedim. 'Ama bu işte sana haber verilmeden kararlar alınmış. Bunun yanlış olduğunu biliyorum.'

Beste, aynı gün Tekirdağ'a döneceğini söyledi.

Akşam saatlerine doğru kapı çaldı.

Açtığımda karşımda otuzlu yaşlarının başında, kumral saçlı, mavi gözlü bir kadın duruyordu.

Onu en son üç yaşındayken görmüştüm.

Ama tanımam için bir saniye yetti.

Nermin'in gülüşü karşımdaydı.

'Beste…'

'Teyzeciğim.'

Birbirimize sarıldık.

Yirmi dokuz yılın bütün özlemi, o birkaç dakikalık sessiz kucaklaşmaya sığdı.

Sonra Beste geri çekildi.

'Duru'yu görmek istiyorum.'

'Göreceksin. Önce nerede olduğunu ve neler yaşandığını sana anlatacağım.'

Gerekli görüşmeler yapıldı. Beste'nin Duru'nun annesi olduğu ve onun bakımına ilişkin durum doğrulandıktan sonra anneyle kızının yeniden bir araya gelmesi sağlandı.

Duru annesini görür görmez iki kolunu uzattı. Beste onu kucağına alıp yanağını saçlarına bastırdı.

O an hepimiz sustuk.

Cevdet, kapının yanında ayakta duruyordu.

'Beste, ben…'

Genç kadın ona döndü.

'Baba, beni ailemden uzak tuttun. Şimdi de kızımla ilgili kararları bana sormadan verdin. Seni affedip affedemeyeceğimi bilmiyorum.'

Cevdet başını eğdi.

'Anlıyorum.'

'Artık benim ve kızımın hayatında ne olacağına sen karar vermeyeceksin.'

Bu sözleri söylerken bağırmadı. Belki de bu yüzden daha güçlüydü.

O gece Beste ve Duru'yla uzun uzun konuştuk. Ablamın çocukluğunu anlattım. Beste annesine ilişkin hatırladığı kırık dökük anıları paylaştı.

Sonra çantasından küçük, yıpranmış bir hırka çıkardı.

Kırmızıydı.

Yıllar önce ona ördüğüm hırka.

'Bunu bütün taşınmalarımızda sakladım,' dedi. 'Babam senin bizi istemediğini söylerdi. Ama beni istemeyen birinin bu kadar emek vererek hırka öreceğine hiç inanmadım.'

Gözyaşlarımı tutamadım.

Birkaç hafta sonra Beste, Duru'yla bizi ziyaret etti. Tahir bahçedeki eski erik ağacının altına küçük bir salıncak kurmuştu.

Onunla aramızdaki mesele ise henüz kapanmamıştı.

Bir akşam mutfakta yalnız kaldığımızda bana dönüp konuştu.

'Bana yeniden güvenebilir misin, bilmiyorum.'

'Sana güvenmek istiyorum Tahir. Ama bundan sonra zor gerçekleri saklamayacaksın.'

'Biliyorum.'

'Ben otuz iki yıl boyunca seninle aynı hayatı paylaştım. Yalnızca sevincimizi değil, korkularımızı da paylaşmamız gerekiyordu.'

Elimi tuttu.

'Bir daha senin yerine karar vermeyeceğim.'

Onu hemen affetmedim. Güvenin yeniden kurulması zaman aldı. Ama en azından artık konuşuyorduk.

Bir pazar sabahı bahçede otururken Duru salıncaktan inip bana doğru yürüdü. Elinde erik ağacından düşmüş küçük bir yaprak vardı.

'Teyzeanne,' dedi, kendince yeni öğrendiği kelimeyi söylemeye çalışarak.

Beste gülümsedi.

'Bak, sana ne diyor.'

Duru yaprağı avucuma bıraktı.

O küçücük hediyeyi alırken gözlerim doldu.

Yıllar boyunca annelik yapamamış olmanın acısını taşımıştım. Şimdi bu çocuğun hayatına annesinin yerini almadan, onu seven bir aile büyüğü olarak dahil olabiliyordum.

Beste yanıma oturdu.

'Annem bu bahçeyi sever miydi?'

'Çok severdi. Özellikle ilkbaharda.'

'O zaman her ilkbahar gelelim.'

'Her ilkbahar,' dedim.

Tahir biraz ileride, salıncağın iplerini kontrol ediyordu. Duru ona doğru koşunca eğilip küçük kızı kucağına aldı.

Ona baktığımda, kapıda ilk gördüğüm günkü korkuyu hatırladım.

Kocamın eve getirdiği bebek, otuz iki yıllık evliliğimizin sonunu getirecek bir sırrın başlangıcı gibi görünmüştü.

Oysa geçmişin saklı kalan acılarını ortaya çıkarmış, kaybettiğimi sandığım ailemin bir parçasını yeniden bana getirmişti.

Ablamı geri getiremezdim. Beste'nin kayıp çocukluğunu da telafi edemezdim.

Ama önümüzde birlikte geçirebileceğimiz yıllar vardı.

Ve bu kez hiçbirimiz, birbirimizi sevgisizliğe mahkûm eden sessizliklere izin vermeyecektik.

Duru kahkaha atarken başımı kaldırıp erik ağacının dallarına baktım.

Nermin'in yıllar önce altında fotoğraf çektirdiği ağaç hâlâ oradaydı.

Kökleri derindeydi. Bazı dalları kırılmıştı. Ama yeniden çiçek açmayı hiç bırakmamıştı.