Haber Zamanı

Bir süre sonra küçük, metal bir kutu çıkardı.

Kutunun kapağını açtığında içinden eski fotoğraflar, birkaç mektup ve küçük bir anahtar çıktı.

Fotoğraflardan birini elime aldım.

Ve gördüğüm şey karşısında donup kaldım.

Fotoğrafta genç bir Barış vardı.

Yanında ise tanımadığım bir kadın duruyordu.

Kadının kucağında küçük bir çocuk vardı.

"Bu kim?"

Barış gözlerini fotoğraftan kaçırdı.

"Annem."

"Çocuk?"

Barış'ın sesi titredi.

"Ben."

Bir an hiçbir şey söyleyemedim.

"Annenin öldüğünü söylemiştin."

"Çünkü herkes öyle sanıyordu."

Barış kutudaki mektuplardan birini çıkardı.

"Annem öldüğünde aslında beni babamdan kaçırmış. Babam yıllarca onu bulmaya çalışmış. Ama annem beni başka bir aileye bırakmış."

"Sen bunu ne zamandır biliyorsun?"

"Yaklaşık sekiz aydır."

Başımı kaldırdım.

"İkizler doğmadan önce mi?"

Başını salladı.

"Bir adam bana ulaştı. Annemin yıllar önce bıraktığı mektupları bulmuş. Annemin beni neden terk ettiğini anlatıyorlardı."

Barış'ın gözleri doldu.

"Annem kaçmamış. Beni korumaya çalışmış."

Elimdeki mektuba baktım.

"Peki bu adam kim?"

Barış derin bir nefes aldı.

"Annemin kardeşi."

Şaşkınlıkla ona baktım.

"Dayın mı?"

"Evet. Yıllardır beni bulmaya çalışıyormuş."

"Öyleyse neden benden sakladın?"

Barış'ın yüzündeki ifade değişti.

"Çünkü annemin hikâyesinde sadece kaçış yoktu."

Sesi alçaldı.

"Babamın ölümünden sonra bazı belgeler ortaya çıktı. Ailemizin yıllardır sakladığı bir gerçek vardı. Annem, babamın yaptığı bir şey yüzünden beni götürmüş."

"Ne yapmış?"

Barış cevap vermeden önce kutudan küçük bir kâğıt çıkardı

Kâğıdı bana uzattı.

Üzerinde tek bir cümle vardı:

"Oğlumu senden korumak için onu öldü göstermek zorunda kaldım."

Boğazım düğümlendi.

Barış devam etti:

"Babamın yaptığı şey yüzünden annem yıllarca saklanmış. Benim bulunmamdan korkmuş. Ama ölmeden önce gerçeği dayıma anlatmış."

"Sen neden ağacın altına bunları gömdün?"

Barış gözlerime baktı.

"Çünkü bu belgeler yüzünden geçmişte bazı insanlar ailemin peşine düşmüş. Dayım, bunların güvenli bir yerde tutulmasını istedi. Ben de kimsenin bulamayacağı bir yere sakladım."

"Ve bana hiçbir şey söylemedin."

"Çünkü seni ve çocukları tehlikeye atmak istemedim."

O anda öfkemin yerini başka bir duygu aldı.

Barış'ın telefonunu neden kapattığını nihayet anlamıştım.

Ama yine de içimde bir soru vardı.

"Peki geceleri neden evden çıkıyordun?"

Barış başını eğdi.

"Dayımla buluşuyordum."

"Başka kimse yok muydu?"

"Hayır."

Gözlerimin içine baktı.

"Ben seni aldatmıyordum."

Bu cümleyi duyduğum anda içimde bir şey kırıldı.

Çünkü günlerdir korktuğum şey bu olmuştu.

Barış yanıma geldi.

"Konumumu kapatmamın tek sebebi, dayımın beni takip eden biri olup olmadığını anlamaya çalışmasıydı. Ama bunu sana anlatmayarak seni daha çok korkuttum."

Bir süre sessiz kaldım.

Sonra elimi tuttu.

Ben de elini geri çektim.

"Barış, bana yalan söyledin."

Başını salladı.

"Biliyorum."

"Bir daha yapma."

"Yapmayacağım."

Kutuyu kapattı.

Birlikte arabaya doğru yürümeye başladık.

Tam arabaya binecekken telefonum titredi.

Bilinmeyen bir numaradan mesaj gelmişti.

Ekranda sadece şu yazıyordu:

"Barış sana her şeyi anlatmadı."

Mesajın altında bir fotoğraf vardı.

Fotoğrafta Barış'ın annesi, genç Barış ve yanında başka bir adam duruyordu.

Fotoğrafın arkasına tarih atılmıştı.

Barış'ın doğduğu günden üç yıl sonrası.

Ve fotoğraftaki adam, az önce ormanda yanımızdan ayrılan adam değildi.

Barış fotoğrafı gördüğünde yüzünün bütün rengi çekildi.

"Bu imkânsız," diye fısıldadı.

"Ne?"

Fotoğrafı elimden aldı.

Adamın yüzüne uzun süre baktı.

Sonra bana döndü.

"Bu adamın yıllar önce öldüğünü sanıyordum."

İkimiz de konuşmadan birbirimize baktık.

O gün eve dönerken artık konumunu kontrol etmiyordum.

Çünkü asıl korkmam gereken şeyin Barış'ın nerede olduğu değil, geçmişinden kimin çıkıp ailemizin kapısını çalacağı olduğunu anlamıştım.