Haber Zamanı

Telefonu kapatmıştım.

Öğleden sonra Batur'un babası Rıfat Bey aramıştı. Sesi annesininkinden çok daha sakindi.

'Kızım, biz meseleyi yanlış anlamışız galiba. Batur hepinizin kabul ettiğini söylemişti.'

İlk kez birinin gerçeği öğrenmek istediğini hissettim.

'Bana hiç sorulmadı, Rıfat Bey. Üstelik yatak odamı bile kimin kullanacağına benim dışımda karar verildi.'

Uzunca sustu.

'Seni rahatsız ettiysek kusura bakma. Biz bu akşam kendi evimize döneceğiz.'

Aile bavullarını toplayıp gitmişti. Ben ise birkaç kıyafetimi alarak daha önce ayarladığım küçük bir pansiyona geçmiş, ertesi gün kalan eşyalarımı toplamak için daireye dönmüştüm. Batur tam o sırada gelmişti.

'Yani koskoca evliliğimizi bir misafir meselesi yüzünden mi bitiriyorsun?' dedi.

'Hayır. Mesele misafir değil. Mesele benim bu evde söz hakkımın olmaması.'

'Abartıyorsun.'

'O zaman sana bir soru sorayım. Ben senin haberin olmadan altı akrabamı getirsem, yatağımızı onlara versem ve itiraz ettiğinde seni evden kovsam ne yapardın?'

Ağzını açtı ama cevap veremedi.

'İşte benim yaşadığım tam olarak buydu.'

Batur sandalyeye çöktü. Bir süre sonra başını ellerinin arasına aldı.

'Annemin seni bu kadar zorladığını bilmiyordum.'

'Yanındaydın. Her şeyi gördün.'

Bu sözler üzerine gözlerini kaldırdı. İlk defa savunmaya geçmek yerine dinliyordu.

'Özür dilerim,' dedi sonunda.

'Özrünü duyuyorum. Ama bunun her şeyi düzelttiğini söyleyemem.'

Sonraki günlerde Batur defalarca konuşmak istedi. Ben de bir kez, tarafsız bir yerde görüşmeyi kabul ettim.

Bir kafede buluştuk. Bu kez annesinin ne düşündüğünden değil, kendi davranışlarından söz etti. Ailesine beni suçlayarak anlattığı olayları düzelttiğini, onlara da benden habersiz böyle kararlar vermeyeceğini söylediğini öğrendim.

Ardından beklemediğim bir şey yaptı. Evlilik danışmanlığına gitmeyi önerdi.

'Değişeceğim demek kolay,' dedim. 'Önemli olan gerçekten değişmek.'

'Biliyorum. Bunu göstermeye hazırım.'

Bir süre ayrı yaşamayı sürdürdük. Danışmanlık görüşmelerinde Batur'un annesini üzmemek için beni defalarca görmezden geldiği ortaya çıktı. Ben de sorunları büyümesin diye uzun zamandır sustuğumu fark ettim.

Üç ay sonra birlikte yaşamayı yeniden denemeye karar verdik. Ancak eski dairemize dönmedik. İkimizin de kabul ettiği koşullarla başka bir ev kiraladık. Sözleşmede ikimizin de adı vardı.

Taşınmamızdan birkaç hafta sonra Ferhunde Hanım aradı. Hafta sonu ziyaret etmek istediklerini söyledi.

Batur telefonu hoparlöre aldı.

'Önce eşimle konuşmam gerekiyor, anne. İkimize de uygunsa sizi davet ederiz.'

Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu.

Sonra Ferhunde Hanım, 'Peki oğlum, haber verirsiniz,' dedi.

Batur telefonu kapatıp bana baktı.

'Böyle olması gerekiyordu, değil mi?'

Gülümsedim.

'En başından beri istediğim buydu.'

O akşam mutfakta iki kişilik yemek hazırladık. Kimse kapıyı izinsiz açmadı, kimse yatak odamız hakkında karar vermedi.

Batur sofraya tabakları koyarken sessizce elimi tuttu.

'Bir daha seni kendi evinde yabancı hissettirmeyeceğim.'

Ben de ona baktım.

'Ben de bir daha kendi sesimi kaybetmeyeceğim.'

İlk kez aynı çatı altında yalnızca yaşamıyor, gerçekten birlikte karar veriyorduk. Evliliğimizi kurtaran şey ailemizi dışlamak değil, birbirimize ait sınırları nihayet öğrenmek olmuştu.