Önceki
Alkışlar devam ederken Mert ona yaklaştı ve sessizce bir şey söyledi.
Defne gülümsedi.
Sonra ikisi birlikte sahneden indi.
Gösteri bittikten sonra kulise gittiğimde Defne beni görünce doğrudan kollarıma sarıldı.
"Anne..."
"Buradayım."
"Çok korktum."
Bunu söylerken sesi titriyordu.
"Ben de korktum kızım."
"Ya herkes bana gülerse diye düşündüm."
Saçlarını yüzünden çekip yanağını öptüm.
"Bugün sana gülenler yarın ne yaptığını hatırlamayabilir. Ama sen bugün kendin için yaptığın şeyi ömür boyu hatırlayacaksın."
Defne birkaç saniye sustu.
Sonra bana dönüp sordu:
"Anne, sence gerçekten güzel söyledim mi?"
Gülümsedim.
"Sen şarkı söylemeye başladığında doğum lekene bile bakmayı unuttum."
Defne ilk kez bunu duyduğunda şaşkın şaşkın yüzüme baktı
"Gerçekten mi?"
"Gerçekten."
Tam o sırada Mert yanımıza geldi.
Elinde küçük bir kâğıt vardı.
Defne'ye uzattı.
Kâğıtta yalnızca bir cümle yazıyordu:
"Bir gün tekrar sahneye çıkarsan, bu kez seni dinlemek için en ön sırada olacağım."
Defne kâğıdı okudu ve yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Mert ayrıldıktan sonra kızım bana baktı.
"Anne, sence insanlar yarın yine benimle dalga geçecek mi?"
"Belki bazıları geçecek," dedim dürüstçe. "Ama artık sen onların söylediklerinden daha büyük olduğunu biliyorsun."
Defne başını salladı.
O gece eve döndüğümüzde odasına girdi ve uzun zamandır yapmadığı bir şey yaptı.
Telefonunu çıkardı.
Bana verdi.
"Anne, fotoğrafımı çeker misin?"
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Tabii."
Defne aynanın karşısına geçti.
Saçlarını yine yüzünden çekti.
Doğum lekesi tamamen görünüyordu.
Bu kez başını çevirmedi.
Gülümseyerek kameraya baktı.
Fotoğrafı çektim.
Telefonu eline aldı.
Uzun süre ekrana baktı.
Sonra bana dönüp:
"Bunu silme," dedi.
"Silmem."
Ertesi sabah o fotoğrafı okul grubundaki arkadaşlarıyla paylaştığını öğrendim.
Altına da yalnızca şu cümleyi yazmıştı:
"Yıllarca insanların görmesini istemediğim şeyin, aslında beni saklamadığını bugün anladım."
Fotoğrafın altına yüzlerce yorum geldi.
Bazıları onu tebrik etti.
Bazıları özür diledi.
Hatta o gece Defne'yle alay eden kız bile ertesi gün yanına gelip özür diledi.
Defne onu hemen affetmedi.
Bence etmemesi de gerekiyordu.
Ama ona bağırmadı.
Sadece:
"Bir daha başka birinin görünüşüyle dalga geçme," dedi.
Sonra yoluna devam etti.
Aradan aylar geçti.
Defne yeniden sahneye çıktı.
Bu kez okulun yetenek gösterisi değildi.
Şehrimizde düzenlenen küçük bir gençlik konseriydi.
Sahneye çıktığında yine mavi elbisesini giymişti.
Saçları yine yüzünden çekiliydi.
Ben seyircilerin arasındaydım.
Yanımda Mert oturuyordu.
Defne mikrofona yaklaştı.
Bir an salona baktı.
Sonra gülümsedi.
Ve şarkıya başladı.
O an şunu fark ettim:
Kızımın değişen yüzü değildi.
Değişen, kendisine bakış biçimiydi.
Yıllarca Defne'ye doğum lekesinin onun en belirgin özelliği olduğunu düşündürmüşlerdi.
O gece ise Defne bize bunun tam tersini gösterdi.
Bir insanın yüzündeki iz, onun hikâyesinin tamamı değildi.
Bazen insanlar sizi tek bir özelliğinizle tanımlamaya çalışır.
Ama kendinizi onların bakışından kurtardığınız gün, kim olduğunuzu yeniden keşfedersiniz.
Defne'nin o gece sahnede söylediği son nota salonda yankılanırken gözlerimi kapattım.
Kızım artık yüzünü saklamıyordu.
Çünkü sonunda şunu öğrenmişti:
İnsanların sizi görmesini beklemek yerine, önce kendinizi olduğunuz gibi görmeniz gerekir.
Önceki
