Kızımın üvey babasıyla arasının bu kadar iyi olmasına hep sevinirdim. Ta ki bir akşam işten erken dönüp salonun kapısını açana kadar. 19 yaşındaki kızımı yerde diz çökmüş, kolları titrerken gördüm. Kocam ise karşısında durmuş, elindeki kalın dosyayı ona doğru uzatıyordu. Kızım beni fark edince ağlamaya başladı. Kocamın söylediği ilk söz ise kanımı dondurdu:
'Bunu annene anlatırsan her şey mahvolur!'
O an ne düşüneceğimi bilemedim. Elimdeki alışveriş poşetleri yere düştü. Kızım hızla ayağa kalkmaya çalışırken kocam dosyayı arkasına sakladı.
'Burada neler oluyor?' diye bağırdım.
İkisi de sustu.
Kızımın adı Duru'ydu. Onu henüz dört yaşındayken babasız büyütmeye başlamıştım. İlk eşim bir trafik kazasında hayatını kaybetmiş, ben de yıllarca hem annesi hem babası olmaya çalışmıştım.
Sekiz yıl önce hayatıma giren Tarık, ikimizin de yaralarını sarmıştı. Duru'ya hiçbir zaman kendi babasının yerini almaya çalışarak yaklaşmamıştı. Okul toplantılarına gitmiş, hastalandığında başında beklemiş, üniversiteyi kazandığında mutluluktan ağlamıştı.
Duru da ona çok bağlanmıştı.
Ama son üç haftadır evimizde tuhaf şeyler oluyordu.
Ben salona girdiğimde konuşmalar kesiliyor, telefonlar ters çevriliyordu. Tarık sık sık şehir dışına çıktığını söylüyor, Duru ise derslerini bahane ederek benden uzaklaşıyordu.
Başta bana sürpriz hazırladıklarını düşünmüştüm. Fakat gördüğüm manzara hiç de sürprize benzemiyordu.
'Duru, odana gitme!' dedim.
Kızım kapıya doğru yürürken durdu.
'Anne, lütfen yanlış anlama.'
'Neyi yanlış anlamayayım? Neden ağlıyorsun? Tarık sana ne yaptı?'
Tarık bir adım öne çıktı.
'Önce sakinleşip konuşalım.'
'Sen sus! Kızıma neden tehdit eder gibi konuşuyordun?'
Tarık'ın yüzü bembeyaz olmuştu.
Duru birden araya girdi.
'Anne, Tarık bana hiçbir şey yapmadı. Asıl mesele başka.'
devamı sonraki sayfada...
