“Leyla…”
Yağmurun sesini bir ses böldü.
Başını kaldırdı, kalbi yerinden çıkacak gibi çarpıyordu. Yüzünden aşağı süzülen yağmur, artık ayırt edemediği gözyaşlarıyla —acı mı yoksa öfke mi olduğunu bilmediği o yaşlarla— karışıyordu.
Sönük sarı sokak lambasının altında bir karaltı ona doğru koştu.
“…Deniz?”
Sesi titriyordu.
Ağabeyi... Alp’in aralarını bozmak için her yolu denediği ve aylardır görmediği ağabeyi oradaydı.
Deniz hiçbir şey söylemedi. Ceketini çıkarıp nazikçe kardeşinin omuzlarına örttü.
Leyla’nın yanağındaki izi gördüğünde ifadesi değişti.
Şaşkınlık değildi bu.
Kontrollü bir öfkeydi. Soğuk ve sessiz.
“Bunu sana kim yaptı?”
Leyla cevap vermedi.
Vermesine gerek de yoktu zaten.
Deniz bakışlarını eve doğru çevirdi. Işıklar yanıyordu. Perdeler kımıldıyor, camın arkasında gölgeler seçiliyordu.
O zaten biliyordu.
Hep biliyordu.
Sadece Leyla bunu görmeyi reddetmişti.
“Yürü,” dedi kararlı bir sesle. “Benimle geliyorsun.”
Leyla tereddüt etti.
Gözleri bir zamanlar yuva dediği, şimdi ise bir hapishaneden farksız olan o kapıya kaydı.
“Hiçbir şeyim yok,” diye fısıldadı.
Deniz çenesini sıktı.
“Kendin varsın.”
Kısa bir sessizlik oldu.
devamı sonraki sayfada...
