İKİZ KIZ KARDEŞİM ÖLDÜ — 68 YIL SONRA, TESADÜFEN TIPKIBENZEYENİM OLAN BİR KADINLA TANIŞTIM.
Beş yaşındayken, ikiz kız kardeşim evimizin arkasındaki ağaçlık alana girdi ve bir daha asla geri dönmedi. Polis aileme cansız bedeninin bulunduğunu söyledi ama ne bir mezar gördüm ne de bir tabut. Sadece on yıllar süren bir sessizlik ve bu hikâyenin aslında bitmediğine dair içimdeki o his kaldı.
Ben Doruk, 73 yaşındayım ve hayatımda her zaman Elif adındaki küçük bir kız çocuğunun boşluğu vardı.
Elif benim ikizimdi. Kaybolduğunda beş yaşındaydık. Elif elindeki kırmızı topuyla köşedeydi. Biz sadece "aynı gün doğmuş" ikizler değildik. Aynı yatağı, aynı zihni paylaşan ikizlerdik. O ağlasa ben ağlardım; ben gülsem o daha yüksek sesle gülerdi. Cesur olan oydu, ben ise onun takipçisiydim.
Kaybolduğu gün annemle babam işyerindeydi ve biz babaannemle kalıyorduk. Hastaydım. Ateşim vardı, boğazım yanıyordu. Babaannem yatağımın kenarına oturmuş, alnıma soğuk bez koyuyordu. "Dinlen yavrum," dedi. "Elif uslu uslu oynar." Elif köşede kırmızı topuyla duruyor, topu duvara vurup mırıldanıyordu. Topun yumuşak vuruş sesini ve dışarıda başlayan yağmurun tıkırtısını hatırlıyorum.
Uyudum. Uyandığımda evde bir tuhaflık vardı. Çok sessizdi. Top sesi yoktu. Mırıldanma yoktu. "Babaanne?" diye seslendim. Cevap gelmedi. İçeri daldı; saçları dağılmış, yüzü gerilmişti.
devamı sonraki sayfada...
