Kayınvalidem mutfağımın ortasında beyaz elbisemi yırttığında, “Bu evdeki her şeyi benim oğlum ödüyor!” diye bağırdı. Kocam hemen yanında durdu ve hiçbir şey söylemedi. Tek bir kelime bile etmedi. Ertesi sabah, anahtarı artık dış kapımı açmadığında, onu güvenlik kamerasından izledim ve fısıldadım: “Perihan, bu ev hiçbir zaman onun olmadı.” Ve bu, gün yüzüne çıkardığım ilk yalandı.
Perihan mutfağımın ortasında beyaz elbisemi yırttığında, çıkan ses o kadar keskindi ki sanki tenim yarılmış gibi hissettim. Sonra mahvolmuş kumaşı yumruklarıyla havaya kaldırdı ve haykırdı: “Bu evdeki her şeyi benim oğlum ödüyor!”
Kocam Deniz, elleri cebinde arkasında duruyordu. Sessizce. Şaşırmış değildi. Utanmış değildi. Sadece sessizdi.
Mutfak ışıkları; kendi seçtiğim mermer tezgahların, bizzat getirttiğim pirinç kulpların ve Deniz daha banka bakiyemi bile bilmeden parasını ödediğim açık meşe zeminlerin üzerinde parlıyordu. Perihan elinde elbiseyi bir ganimet gibi tutarak yaklaştığında, topukluları zeminde tıkırdıyordu.
“Burada bir kraliçe gibi geziniyorsun,” diye tükürürcesine konuştu. “Ama oğlum olmasa, sen bir hiçsin.” Deniz sonunda hareketlendi. Bana doğru değil. Ona doğru. “Anne, sakin ol,” dedi usulca. Sakin ol. Özür dile değil. Durma değil. Defol git değil. Evlendiğim adamın ortaya çıkmasını bekleyerek ona baktım. Çıkmadı. Perihan yüzümü görünce gülümsedi. Sessizliğimi korku sandı. “Beni duydun,” dedi. “Bu ev Deniz’in evi. Onun parası. Onun hayatı. Sadece tadını çıkarmmana izin verdiği için şanslısın.” Tavanın köşesinde, küçük siyah bir güvenlik kamerasının göz kırptığı yere göz attım. Deniz’in gözleri yarım saniyeliğine benimkileri takip etti. İfadesi değişti. Suçlulukla değil. Hesapçılıkla. “Rüya,” dedi sesini alçaltarak, “olayı dramatikleştirme.” Bir kez güldüm. Gülüşüm buz gibiydi.
devamı sonraki sayfada...
