Dilek'in içini kemiren o beş kelime, o gece boyunca zihninden çıkmadı.
"Murat'ın bulmasına izin verme."
Nermin Hanım, Alzheimer'ın son dönemindeydi ama bazı anlarda zihni kısa süreliğine tamamen berraklaşıyordu. Özellikle ölümünden iki gün önce... Gözlerinin içine bakmış, elini hiç olmadığı kadar sıkı tutmuş ve bu cümleyi söylemişti. O zaman bunu hastalığın etkisi sanmıştı. Şimdi ise her şey farklı görünüyordu.
Ertesi sabah Murat işe gider gitmez Dilek, yıllardır yaşadığı evi son kez dikkatle dolaşmaya başladı. Önce çekmeceleri açtı. Sonra Nermin Hanım'ın odasına girdi. Dolaplarda yalnızca eski kıyafetler vardı. Komodinin içinde ise yıllardır kullanılan ilaç kutuları duruyordu.
Tam umudunu kaybetmek üzereyken yatağın başucundaki eski ahşap komodini hareket ettirdi. Arkasında duvara sabitlenmiş küçük bir zarf vardı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu.
"Sadece Dilek açacak."
Elleri titreyerek zarfı açtı.
İçinden küçük bir anahtar ve kısa bir mektup çıktı.
"Kızım Dilek... Eğer bunu okuyorsan artık ben yokum. Murat bunu bulursa büyük bir hata yapacak. Bu anahtar bankadaki emanet kasama ait. Gerçeği orada bulacaksın. Kimseye güvenme."
Dilek'in kalbi hızla atmaya başladı.
O gün doğruca bankaya gitti.
Kimliği kontrol edildikten sonra görevli, gerçekten de Nermin Hanım adına yıllardır açılmış bir emanet kasası bulunduğunu söyledi. Kasanın miras sözleşmesine göre yalnızca Dilek'e teslim edilebileceğini öğrenince şaşkınlığı daha da arttı.
Kasayı açtığında içeride altın ya da para yoktu.
Kalın bir dosya...
Bir USB bellek...
Ve eski bir tapu vardı.
Dosyadaki belgeleri okumaya başladıkça bütün parçalar yerine oturuyordu.
Yıllar önce Murat'ın babası öldüğünde ev satılmış, elde edilen parayla bugün oturdukları ev alınmıştı. Ancak tapu yalnızca Nermin Hanım'ın üzerine yapılmıştı. Daha sonra da resmi vasiyetname hazırlanmıştı.
Vasiyet çok açıktı.
Ev, ölümünden sonra Dilek'e bırakılıyordu.
Sebebi de tek cümleyle açıklanmıştı.
"Bu evi oğlum değil, gelinim yuva yaptı."
devamı sonraki sayfada...
