Hiç beklemediğim bir anda, ne olacağına dair en ufak bir fikrim bile olmadan, bir gecede yeğenlerime ebeveynlik yapmaya başladım. Hayatım tam düzene girmişken, geçmiş görmezden gelemeyeceğim bir şekilde kapımı çaldı.
On beş yıl önce kardeşim Erdem, karısının mezarı başında öylece durdu… ve sonra daha toprağın üzerindeki çiçekler bile yerleşmeden ortadan kayboldu. Ne bir uyarı, ne bir veda.
Tek bir açıklama yapmadan arkasında üç küçük kız çocuğu bıraktı. Bir sonraki bildiğim şey, bir sosyal hizmetler görevlisi ve aralarında paylaştıkları tıka basa dolu tek bir valizle kapımda belirmeleriydi.
Yanıma taşındıklarında üç, beş ve sekiz yaşlarındaydılar. O ilk geceki sessizliğin ne kadar ağır olduğunu hâlâ hatırlarım. İnsanın göğsüne baskı yapan türden bir sessizlik. En küçükleri Damla, sürekli "Annem ne zaman eve gelecek?" diye soruyordu. En büyükleri Janset, ilk haftadan sonra ağlamayı bıraktı. Bu konu hakkında konuşmayı tamamen kesti; sanki geri kalanımızın henüz vermediği bir kararı çoktan vermiş gibiydi.
Ortancaları Leyla, aylarca kıyafetlerini valizden çıkarmayı reddetti. "Çok alışmak istemiyorum," diyordu. Kendi kendime Erdem’in geri döneceğini söyleyip durdum. Dönmeliydi.
Ya da başına bir şey gelmiş olmalıydı, çünkü bir trafik kazasında aniden eşini kaybeden hiç kimse çocuklarını öylece bırakıp gitmezdi. Mantıklı değildi. Bu yüzden bekledim. Haftalar geçti. Sonra aylar. Sonra yıllar. Hâlâ Erdem’den ne bir telefon ne bir mektup vardı; hiçbir şey yoktu. Bir noktada artık bekleyemeyeceğimi anladım ve beklemeyi bıraktım. O zamana kadar zaten ipleri elime almıştım; beslenme çantalarını hazırlıyor, okul gösterilerinde en ön sırada oturuyor, her birinin sabahları yumurtasını nasıl sevdiğini ezberliyordum. Ateşli gecelerinde ve kabuslarında yanlarında sabahladım. Her izin belgesini ben imzaladım, her veli toplantısına ben katıldım. İlk aşk acılarında, ilk işlerinde, yetişkinliğe attıkları o ilk gerçek adımlarda bana koştular. Yolun bir yerinde, belirgin bir anı bile olmadan, "kardeşimin kızları" olmaktan çıktılar. Benim çocuklarım oldular.
Sonra, geçen hafta her şey değişti. Öğleden sonra geç bir saatte kapı çalındı. Kimseyi beklemediğimiz için neredeyse açmayacaktım. Kapıyı açtığımda donakaldım. Onu hemen tanıdım. Gelen Erdem’di.
devamı sonraki sayfada...
