Kocam, anlamsız bir şey yüzünden beni defalarca yüzümden tokatladı. Ertesi sabah, muazzam bir kahvaltı sofrasıyla karşılaştı ve sinsice sırıtarak, “Nihayet aklın başına gelmiş, ne güzel!” dedi. Ancak masanın etrafında kimlerin oturduğunu fark ettiği an, yüzündeki bütün kan çekildi ve dizlerinin bağı çözüldü…
İkinci tokat öyle sert indi ki evlilik yüzüğüm yanağımın içini kesti. Üçüncü tokat ise daha ağzımdaki kanın tadını bile alamadan geldi. Hepsi yanlış kahveyi aldığım içindi. Deniz, mermer mutfağımızda, zafer kutlayan bir adam gibi soluk soluğa tepemde dikiliyordu. Annesi Emel ise ipek sabahlığıyla mutfak tezgahının önünde oturmuş, kendisinin hazırlama zahmetine bile katlanmadığı çayını sakince karıştırıyordu.
“Şuna bak,” diye mırıldandı Emel. “Hâlâ yaralı küçük bir yaratık gibi bakıyor.” Deniz çenemi kavradı. “Seninle konuştuğumda bana cevap ver.”
Gözlerinin içine baktım. Sakindim. Belki de fazla sakin. “Sadece kahveydi,” dedim sessizce. Yüzü sertleşti. “Saygısızlıktı.” Sonra dördüncü tokat geldi. Sesi evin içinde çınladı. Dışarıda, sağanak yağmur yüksek pencereleri dövüyordu; içeride ise avize, sanki altında kötü hiçbir şey yaşanamazmış gibi tepemizde parıldıyordu. Emel çay fincanına doğru gülümsedi. “Bir eş erkenden yola getirilmeli, Deniz. Baban bunu çok iyi bilirdi.”
devamı sonraki sayfada...
