“Oğlum olmadan elektrik faturanı bile ödeyemeyeceksin Meryem,” diye alay etti Neriman Hanım, Çağlayan Adliyesi’nin önünde. Yanında duran Murat ise sanki sırtından büyük bir yük kalkmış gibi gülümsüyordu.
Elimde küçük bir valiz, üzerimde sade krem rengi bir elbise vardı; boğazımda ise beş yıllık evliliğin düğümü kilitli kalmıştı. Ağlamadım. Tartışmadım. Sadece; her bayram yemeğinde, her pazar sofrasında, onlar statüden, topraktan ve nüfuzdan bahsederken benim sessizce hizmet ettiğim o ortamlarda bana yıllarca “fakir” diyen kadına baktım.
“Bakalım Karahanlı soyadı olmadan ne kadar hayatta kalacaksın,” diye ekledi Murat, pahalı ceketini düzelterek. “Annem haklı; sen hiçbir zaman bu seviyenin kadını olamadın.”
Bunu herkesin önünde söyledi; kuzenlerinin, kız kardeşi Pelin’in, hatta avukatın bile... Sanki beni aşağılamak boşanmanın rutin bir prosedürüydü. Yıllarca sessiz kalmıştım. Neriman Hanım’ın eşyalarımı karıştırmasını, Murat’ın insanlara beni sıradan bir hayattan “kurtardığını” anlatmasını, ailesinin bana sadece sessiz ve nazik olduğum için katlanmasını hep görmezden gelmiştim.
Ama o gün, asansörün kapıları açıldığında arkama döndüm.
“Bir konuda haklısınız,” dedim sakince. “Kimin kime muhtaç olduğunu anlamak için bir ay yeterli bir süre.”
Murat kahkahayı bastı. “Şimdi de nutuk mu çekiyorsun?”
devamı sonraki sayfada...
