Uçakta yerime oturmuş, uçuşun bitmesini bekliyordum. Yanımda bir çanta, önümde bir dergi, kafamda dönüp duran bir iş toplantısı; sıradan bir dönüş yoluydu. Sonra yanıma sekiz yaşlarında bir çocuk oturdu. Gözleri meraklı, elleri biraz titrekti. Gülümseyerek konuşmaya başladım; annesiyle birlikteydiler. Çocuk cebinden küçük bir oyuncak araba çıkardı, gözleri bana bakıp utangaç bir şekilde "bunu alır mısın?" dedi. Oyuncak yıpranmıştı ama bir şekilde içimde bir şeyleri harekete geçirdi. "Teşekkür ederim" dedim, elime sıkıştırdı; ama tam o anda kenarında katlanmış bir kağıt fark ettim. Kalbim bir an durdu. Kağıdı açtım. İçinde kısa, elle yazılmış birkaç kelime vardı: "Kapıları açmadan önce polisi çağırın." Cümle küçük harflerle, aceleyle yazılmıştı. Altında ise bir numara ya da şifre yoktu. Sadece o emir. Bir panik dalgası geçti içimden. Uçağın alçalışa geçtiği o anlarda söylenecek en son kelimeler olabilir miydi bunlar? Yanımdaki çocuk masum görünüyordu. Annesi kitap okuyordu. Etrafımızda uyuyan insanlar, kulaklık takmış gençler, bebek ağlamaları—her şey aynı, ama o kağıt her şeyi değiştirmişti. Kabin görevlisini çağırıp durumu anlatmak aklıma geldi. Ama bir noktada durdum: notta açıkça "Kapıları açmadan önce polisi çağırın"
yazıyordu. Eğer kabin amiri kapıları açmadan önce dışarı çağrılsa, kapı zaten açılmak üzere olabilir. Zaman daralıyordu. Sessizce kalktım. Kalbim göğsümde çarpıyordu. Yanımdaki çocuğa bakarken, ona bir soru sormadım. Sesi titreyerek kabin amirine doğru yürüdüm. Onlara yaklaşmak, o birkaç kelimenin anlamını çözmek kadar zordu. Bir yandan mantık devredeydi: belki bir şaka, belki bir yanlış anlama. Ama içimden bir ses bana "çocuk masum görünse de" diyordu. Kabinde biriyle konuşmak için ideal bir yer yoktu; herkesin gözleri üzerimizde olabilirdi. Bu yüzden kelimelerimi dikkatlice seçtim. "Kapıları açmadan önce polisi aramanızı rica ediyorum" dedim, ama işler düşündüğümden farklı gelişti. Kabin amiri gözlerimi kısarak bana baktı, sonra çocuklu aileye doğru yürüdü. Anneden birkaç cümle aldıktan sonra yüzü değişti. Derin bir nefes aldı ve bana doğru eğildi:
devamı sonraki sayfada...
