Haber Zamanı

Ertesi gün kendimi istemsizce o çocuğun bahsettiği ilkokulun önünde buldum. Okul çıkış saatiydi. Çocuklar bahçede koşuyor, bağırıyor, gülüyordu. Kalabalığın kenarında durdum. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Sonra onları gördüm. İki küçük kız. Bahçenin köşesinde oynuyorlardı. Saçları güneşte parlıyordu. Biri saçlarını arkadan toplamıştı. Diğeri hızla koşup gülüyordu. Dizlerim titremeye başladı. “Zeynep…” diye fısıldadım. Kızlardan biri aniden başını kaldırdı. Bana baktı. Yüzünde tanıdığım o gülümseme vardı. Ama sonra bir öğretmen yanlarından geçti ve bir anda… ikisi de yok oldu. Sanki rüzgâr onları silmişti. Bahçe yine sıradan bir okul bahçesi gibi görünüyordu. Çocuklar oynuyordu ama az önce gördüğüm ikizlerden eser yoktu. Gözlerimden yaşlar akmaya başladı. O an ilk kez içimdeki ağır yük hafifledi. Belki onları gerçekten görmemiştim. Belki zihnim bana bir oyun oynamıştı. Ama o kısa an bana bir şeyi fark ettirmişti. Zeynep ve Elif kaybolmamıştı. Onlar hâlâ bir yerde, çocuk kahkahalarının arasında yaşamaya devam ediyordu. Ve ilk kez iki yıl sonra mezarlıktan ayrılırken kalbimde sadece acı değil… küçük bir huzur da vardı.