Yeni doğan ikizlerimize bakmak için işimden ayrıldım çünkü eşimle bunun en mantıklısı olduğu konusunda anlaşmıştık. Ancak Kerem, bebeklerden birine fazladan bir masrafmış gibi davranmaya başladığında, sorunun sevgi olmadığını anladım. Sorun saygıydı. Bu yüzden işe geri dönmeyi kabul ettim ama tek bir şartla.
O sabah, saat 03:12'den beri ayaktaydım; Ada göğsümde uyuyor, Defne ise sanki uykuya karşı kişisel bir garezi varmış gibi kalçama tekmeler savuruyordu.
Saat yediye geldiğinde, bir çocuk doktoru broşürünün arkasına market listesini yazıyordum. Bebek bezi. Islak mendil, parfümsüz. Mama. Pişik kremi. Kahve. Kahve kelimesinin altını iki kez çizdim.
Kocam Kerem, gömleğinin düğmelerini ilikleyerek içeri girdi; gayet temiz ve uykusunu almış görünüyordu. "Tüm bunlara gerçekten ihtiyacımız var mı?" diye sordu. Saat 03:12'den beri ayaktaydım. Listeye baktım. "Kızlara gece bir anda içmeyi ve altlarını kirletmeyi bırakmalarını öğretmediysen, evet."
Kaşlarını çattı. "Para hakkında ne zaman konuşsam hep şaka yapıyorsun Canan. Ben ciddiyim." "Hayır Kerem. Lavabonun başında çığlık atmamak için şaka yapıyorum. Kemiklerime kadar yorgunum."
Ada ana kucağından sesler çıkardı. Defne ise tüm vücuduyla homurdanarak ona cevap verdi. Kerem, sanki kızlarımız çok önemli bir toplantıyı bölmüş gibi iç geçirdi. "Masraflar kontrolden çıkıyor." "Onlar sadece bebek." "Çok masraflı bebekler." Yavaşça ona döndüm. "Dikkatli konuş." "Para hakkında konuştuğumda hep şaka yapıyorsun Canan." "Ne?" "O cümleyi yüksek sesle söylemeden önce kafanda bir bitir. Ciddiyim." Gözlerini devirdi ve anahtarlarını kaptı.
devamı sonraki sayfada...
