Benim adım Asya. O yıl yirmi üç yaşındaydım.
Yanımdaki Nisan ise yirmi iki.
Biz aynı köyde doğmuş, aynı sokaklarda büyümüş, çocukluğumuzdan beri birbirimizin sırrını bilen iki yakın arkadaştık. Fakat hayat bizi öyle bir noktaya sürükledi ki bir akşam aynı arabanın arka koltuğunda, köyün en güçlü adamının konağına doğru giderken ikimizin de avuçları terliyordu.
O adamın adı Sancar Ağaydı.
Kırk iki yaşındaydı.
Kasabanın çevresindeki tarlaların, zeytinliklerin ve hayvan sürülerinin büyük kısmı ona aitti. İnsanlar onun adını söylerken seslerini istemeden alçaltırdı.
Sancar Ağa’nın yıllardır evli olduğu biliniyordu.
Karısının adı Melekti.
Fakat çocukları olmamıştı.
Köyde aylardır aynı dedikodu dolaşıyordu.
“Ağa ikinci bir kadın alacakmış.”
Sonra bu söylenti daha da tuhaflaştı.
“Bir değil, iki kuma istiyormuş.”
Nisan’la benim ailelerimizin borçları vardı.
Babam öldükten sonra annemle küçücük evimizin borcu üzerimize kalmıştı. Nisan’ın babası ise geçirdiği kaza yüzünden çalışamıyordu.
Bir akşam köyün yaşlılarından biri kapımızı çaldı.
Sancar Ağa’nın teklifini getirdi.
Eğer konağa gidersek iki ailemizin de bütün borçları kapanacaktı.
Başta öfkeyle reddettim.
Fakat o gece annemin mutfakta tek başına ağladığını gördüm.
Ertesi gün Nisan bana geldi.
Gözleri kıpkırmızıydı.
“Babamın tedavisi durmuş,” dedi. “Paramız kalmadı.”
devamı sonraki sayfada...
