Hastanedeki gece nöbetim sırasında iki acil vaka hızla içeri getirildi ve yaşadığım şokla gördüm ki gelenler kocam ve görümcemdi. Sessiz, buz gibi bir gülümseme kondurdum dudaklarıma… Ve kimsenin tahmin edemeyeceği bir şey yaptım.
Ambulansın kapıları tam olarak gece saat 02.13’te hızla açıldı. İlk fark ettiğim şey, kocamın kanının başka bir kadının paltosunu lekelediği oldu. İkincisi ise kadının yüzüydü; görümcem Banu.
Birkaç saniye boyunca etrafımdaki her şey donmuş gibi hissettim.
Ardından içgüdülerim devreye girdi. "İki numaralı travma odasına," diye emir verdim, sesim keskin ve kontrollüydü. "Yaşamsal bulgular. Oksijen. Doktor Ahmet Bey'i çağırın." Murat sedyede yarı baygın yatıyordu; pahalı saati çatlamış, gömleği omzundaki derin bir yaradan sızan kanla sırılsıklam olmuştu. Banu ise abartılı bir şekilde ağlayarak bir paramediğe tutunmuştu, rimelleri yanaklarından aşağı akıyordu.
"Lütfen," diye hıçkırdı. "O benim abim. Kurtarın onu." Abim.
İnsanların içinde ona böyle hitap ediyordu. Altı ay önce gerçeği çoktan ortaya çıkarmıştım; otel faturaları, gece yarısı çıkan "aile acil durumları", gizli mesajlar... Murat, ben fark edemeyecek kadar körmüşüm gibi yemek masasında elimi sıkarken, Banu’nun masanın diğer ucundan bana bıyık altından nasıl güldüğünü görmüştüm. Onunla yüzleştiğimde sadece gülmüştü. "Abartma Leyla," demişti. "Ben olmasam hiçbir şeyin olmazdı."
devamı sonraki sayfada...
