“Pelin, bunu okuduğunda annen hakkında bildiğin her şey değişecek.”
Zarfın üzerinde yazan cümleyi tekrar tekrar okudum.
Parmaklarım titriyordu.
Rauf’un ölümünün üzerinden daha birkaç saat bile geçmemişti. Az önce yanında oturmuş, monitördeki çizginin dümdüz oluşunu izlemiş, hayatımda yalnızca birkaç gündür bulunan bir adamın ardından hiç beklemediğim kadar derin bir boşluk hissetmiştim.
Şimdi ise avukatı karşıma geçmiş, kucağıma ağır bir sırt çantası bırakmış ve ölen annemin bu işin içinde olduğunu ima ediyordu.
Başımı kaldırıp adama baktım.
“Annemin Rauf Bey’le ne ilgisi var?”
Yaşlı avukat yavaşça sandalyeye oturdu.
“Ben size yalnızca çantayı teslim etmekle görevlendirildim. Geri kalanını kendisinin anlatmasını istedi.”
“Ölmüş bir adam bana nasıl anlatacak?”
Avukat çantayı işaret etti.
“Her şey orada.”
Boğazım düğümlendi.
Fermuarı açtım.
İçinden önce eski bir deri dosya çıktı. Ardından birkaç fotoğraf, kalınca bir zarf, küçük bir anahtar ve siyah kapaklı bir defter.
Fotoğraflardan ilkini elime aldığım anda nefesim kesildi.
Fotoğraftaki kadın annemdi.
Ama çok gençti.
Belki yirmili yaşlarının başındaydı.
Yanında ise Rauf duruyordu.
İkisi de gülümsüyordu.
Fotoğrafın arkasında annemin el yazısıyla bir tarih vardı.
Otuz bir yıl önce.
Sandalyeye çöktüm.
“Bu mümkün değil…”
Annem hayatı boyunca bana babamın ben daha doğmadan önce bizi terk ettiğini söylemişti. Onun adını bile hiç anmamıştı. Ne fotoğrafı vardı ne de hikâyesi.
devamı sonraki sayfada...
