Önceki
Sonra cebinden telefonunu çıkardı.
Gençlerden biri alayla,
“Ne yapıyorsun? Polisi mi arıyorsun?” dedi.
Adam başını kaldırdı.
“Hayır.”
Bir an durdu.
“Çalıştığım şirketin insan kaynaklarını arıyorum.”
İki genç birbirine baktı.
Adam telefonunu kulağına götürdü.
“Merhaba. Ben Hakan Bey. Şirketin servis araçlarından birinin şoförlerinden birini bulmam gerekiyor. Bugün saat beş civarında hangi araçlar merkezden çıktı?”
Gençlerden birinin yüzündeki alay bir anda kayboldu....
Adam telefonu kapattı ve onlara baktı.
“Şimdi merak ediyorsunuz, değil mi?”
Gençlerden biri ayağa kalktı.
“Sen kimsin?”
Adam sakin bir şekilde cevap verdi:
“Bu otobüsün bağlı olduğu ulaşım şirketinin sahibiyim.”
Otobüsün içinde bir anda sessizlik oldu.
İki genç birbirine baktı.
Adam devam etti:
“Bir de şunu bilmenizi isterim. Az önce oturduğunuz koltuklardan biri yaşlı, hamile ve engelli yolcular için ayrılmış. Bunu bilmediğinizi varsayabilirim. Ama bir kadının düşmesine rağmen gülmeye devam etmenizi görmezden gelemem.”
Gençlerin yüzleri bembeyaz olmuştu.
Ama adam henüz bitirmemişti.
“İnsan hata yapabilir. Fakat asıl mesele, yaptığı hatadan sonra ne yaptığıdır.”
Sonra otobüs şoförüne seslendi.
“Bir sonraki durakta bu iki genç insin. Plakaları ve saat bilgilerini de kayıt altına alın. Güvenlik kameraları incelensin.”
Gençlerden biri hemen özür dilemeye başladı.
“Abi, tamam. Özür dileriz. Şaka yapıyorduk.”
Adam başını salladı.
“Şaka, karşıdaki insan da güldüğünde şakadır.”
İkisi de sessizce otobüsten indi.
Ben hâlâ şaşkındım.
Adam yanıma gelip,
“İyi misiniz?” diye sordu.
“İyiyim. Ama sizin yaptığınız şey için teşekkür ederim.”
Gülümsedi.
“Teşekkür etmeyin. Bugün size yapılan saygısızlık yarın başka birine yapılabilir. İnsan bazen kendisi için değil, başkası için ses çıkarmalı.”
Sonra birkaç durak sonra ineceğini söyledi.
Otobüs durduğunda ayağa kalktı. Kapıya yönelmeden önce bir an durup bana baktı.
“Kızınıza ya da oğlunuza ne isim vereceksiniz?”
Gülümsedim.
“Henüz karar vermedik.”
Adam hafifçe gülümsedi.
“O zaman bir tavsiye vereyim. Ona, bugün yaşadıklarınızı anlatın. Ama o iki genci değil… burada gördüğünüz yaşlı kadını ve sizi düşmekten kurtaran yardımseverliği anlatın.”
Kapı açıldı.
Adam otobüsten indi ve kalabalığın içinde gözden kayboldu.
Ben ise elim karnımın üzerinde, uzun süre arkasından baktım.
O gün anladım ki insanın zenginliği üzerindeki takım elbiseyle, cebindeki parayla ya da sahip olduğu şirketlerle ölçülmüyordu.
Asıl zenginlik, gücü olduğu halde bunu ezmek için değil, ezileni ayağa kaldırmak için kullanabilmekti.
Ve yıllar sonra oğluma o otobüs yolculuğunu anlattığımda ona tek bir cümle söyledim:
“Evladım, hayatta kimsenin senden daha güçsüz olduğunu düşünme. Çünkü gerçek güç, başkasının elinden tutabildiğin anda ortaya çıkar.”
Önceki
