Kocam, sadece "bebeği kontrol etmek" istediğini söyleyerek taşıyıcı annemizi tek başına ziyaret edip duruyordu. Ama ceketine gizli bir ses kayıt cihazı saklayıp arkamdan ona neler söylediğini duyduğumda kalbim duracak gibi oldu. Sadece bana yalan söylemiyordu; yıkıcı bir plan yapıyordu.
Çocuğum olmuyor.
İlk denemelerimizde kocam Emre, her negatif gebelik testinde yanımda durup bana destek oldu. Beni kendine çeker, alnımdan öper ve sanki dünyanın en doğal şeyiymiş gibi "Yine deneriz," derdi.
Ancak dördüncü başarısız tedaviden sonra bir şeyler değişti.
Bebek isimleri hakkında konuşmayı bıraktık. Bütün bir pazar öğleden sonrasını planlayarak geçirdiğimiz bebek odası, yeniden bir depo haline geldi.
Çocuğum olmuyor.
Çocuk meselesi artık hiç dokunmadığımız bir konu haline gelmişti.
Emre'nin restoranlarda ailelere bakışını fark etmeye başladım. Sadece bir anlığına bakıyor, onu izlediğimi fark ettiği anda gözlerini hemen kaçırıyordu. Hiçbir şey söylemedi. Ben de söylemedim.
Asıl sorun da buydu zaten.
İkimiz de evden çalışıyorduk ve bazen günlerimizi birbirimizin etrafında dans ederek geçiriyormuşuz gibi geliyordu.
Nezaketle ve dikkatle birbirimizin yörüngesinde dönüyorduk.
Emre'nin restoranlarda ailelere bakışını fark etmeye başladım.
Bir akşam, başka bir doktor randevusunun ardından yatağımızın kenarına oturdum ve yüksek sesle söyledim:
"Belki de denemeyi bırakmalıyız."
Emre sırtı bana dönük bir şekilde pencerenin yanında duruyordu. "Bir çocuk sahibi olmaktan vazgeçmek istemiyorum."
devamı sonraki sayfada...
