Haber Zamanı

On altı yaşındaki kızımın üvey babasına fısıldayarak, "Annem gerçeği bilmiyor ve asla öğrenmemeli," dediğine kulak misafiri oldum.

Ertesi gün, okul projesi için karton almaya gideceklerini söylediler. Onları takip ettim. Bir dükkâna gitmediler. Hastaneye gittiler ve orada keşfettiğim şey, beni korktuğum bir kararı vermeye zorladı.

Kızım Eylül on altı yaşında. Mahremiyet isteyecek kadar büyük, ancak bir şeyler ters gittiğinde bunu her zaman sezebileceğime inanacağım kadar küçük. Son zamanlarda alışılmadık derecede sessizdi; bu tipik bir ergen uzaklaşması değil, temkinli bir sessizlikti. Eve geliyor, doğrudan odasına çıkıyor, akşam yemeğinde neredeyse hiç konuşmuyor ve her zaman "İyiyim," diyordu.

Bir öğleden sonra, tesadüfen kocam Hakan ile konuştuğunu duydum. Gerçeği bilmemem gerektiğini söylediğini duyduğum an karnıma bir ağrı girdi. Hemen durumu bir okul projesi hikâyesiyle örtbas ettiler, yüzlerinde fazlasıyla rahat bir gülümseme vardı. Onlara inanmış gibi yaptım ama o gece gözüme uyku girmedi.

Ertesi gün Hakan, Eylül'ü malzeme almak için dışarı çıkaracağını söyledi. Onlar gittikten dakikalar sonra, okuldan Eylül'ün açıklanamayan devamsızlıkları hakkında bir telefon geldi; oysa ben o günler Eylül'ün Hakan ile birlikte evden çıktığını görmüştüm. Bu kadarı yetti. Anahtarlarımı kaptım ve onları takip ettim.

Bir dükkâna gitmediler. Hastaneye sürdüler.

Çiçek alıp içeri girmelerini izledim. Onları takip ettim, mesafemi korudum ve üçüncü kattaki bir odaya girdiklerini gördüm. Çıktıklarında Eylül ağlıyordu. İçeri girmeye çalıştım ama bir hemşire beni durdurdu. Ertesi gün tekrar gittiler. Bu kez beklemedim.

Odanın içinde eski kocam Davut vardı; solgun, zayıflamış ve serum takılı halde yatıyordu. Hakan gerçeği itiraf etti: Davut ölüyordu. Çok geç olmadan Eylül’ü görebilmek için çaresizlik içinde Hakan’a ulaşmıştı. Eylül, hayır diyeceğimden korktuğu için bana söylememesi için ona yalvarmıştı.

Öfkeliydim. Davut yıllar önce bizi terk edip gitmişti. O zaman kızı için savaşmamıştı. Ama Eylül af dilemiyordu; sadece veda etmek için izin istiyordu. O gece bunun benim acımla ilgili olmadığını anladım. Bu onun acısıyla ilgiliydi.

Ertesi gün onlarla birlikte hastaneye gittim. Yanımda bir börek götürdüm; Davut’un en sevdiği... Bu bir affediş değildi, sadece dürüstlüktü. Ona açıkça söyledim: Onun için değil, Eylül için oradaydım.

Takip eden haftalar boyunca birlikte gittik. Kolay değildi. Hiçbir şey çözülmüş gibi hissettirmiyordu. Ama Eylül artık gizli saklı iş çevirmeyi bıraktı. Yeniden gülmeye başladı. Daha iyi uyudu.

Bir gece bana sarıldı ve fısıldadı: "Hayır demediğin için çok mutluyum."

Sevgi geçmişi silmiyor. Bazen sadece, sıradakiyle yüzleşmemize yardım ediyor.