On altı yaşındaki kızımın üvey babasına fısıldayarak, "Annem gerçeği bilmiyor ve asla öğrenmemeli," dediğine kulak misafiri oldum.
Ertesi gün, okul projesi için karton almaya gideceklerini söylediler. Onları takip ettim. Bir dükkâna gitmediler. Hastaneye gittiler ve orada keşfettiğim şey, beni korktuğum bir kararı vermeye zorladı.
Kızım Eylül on altı yaşında. Mahremiyet isteyecek kadar büyük, ancak bir şeyler ters gittiğinde bunu her zaman sezebileceğime inanacağım kadar küçük. Son zamanlarda alışılmadık derecede sessizdi; bu tipik bir ergen uzaklaşması değil, temkinli bir sessizlikti. Eve geliyor, doğrudan odasına çıkıyor, akşam yemeğinde neredeyse hiç konuşmuyor ve her zaman "İyiyim," diyordu.
Bir öğleden sonra, tesadüfen kocam Hakan ile konuştuğunu duydum. Gerçeği bilmemem gerektiğini söylediğini duyduğum an karnıma bir ağrı girdi. Hemen durumu bir okul projesi hikâyesiyle örtbas ettiler, yüzlerinde fazlasıyla rahat bir gülümseme vardı. Onlara inanmış gibi yaptım ama o gece gözüme uyku girmedi.
Ertesi gün Hakan, Eylül'ü malzeme almak için dışarı çıkaracağını söyledi. Onlar gittikten dakikalar sonra, okuldan Eylül'ün açıklanamayan devamsızlıkları hakkında bir telefon geldi; oysa ben o günler Eylül'ün Hakan ile birlikte evden çıktığını görmüştüm. Bu kadarı yetti. Anahtarlarımı kaptım ve onları takip ettim.
Bir dükkâna gitmediler. Hastaneye sürdüler.
Çiçek alıp içeri girmelerini izledim. Onları takip ettim, mesafemi korudum ve üçüncü kattaki bir odaya girdiklerini gördüm. Çıktıklarında Eylül ağlıyordu. İçeri girmeye çalıştım ama bir hemşire beni durdurdu. Ertesi gün tekrar gittiler. Bu kez beklemedim.
devamı sonraki sayfada...
