Genç oğlum, sınıf arkadaşına yeni bir tekerlekli sandalye alabilmek için gitarını gizlice satmış; ertesi gün ise kapımıza iki polis memuru dayandı.
On üç yaşındaki oğlum Mert, gitar çalmayı çok seviyordu. Bir doğum gününde ona pahalı bir gitar hediye etmiştik. Çok nadide bir parça değildi ama ucuz da sayılmazdı.
Birkaç gün önce, kirli çamaşırlarını toplamak için odasına girdiğimde gitarın yerinde olmadığını fark ettim.
Mert’e gitarı nereye koyduğunu sordum. Gözlerini kaçırarak şöyle dedi:
"Anne, sana söylemediğim için özür dilerim ama onu sattım."
Olduğum yerde donup kaldım.
Ama o devam etti:
"Zeynep’in tekerlekli sandalyesi çok eskiydi. Tekerlekleri neredeyse hiç dönmüyordu. Hareket etmesi çok zordu ve ailesinin yenisini alacak parası yoktu..."
Zeynep onun sınıf arkadaşıydı. Maalesef çocukken geçirdiği bir kaza sonucu felç kalmıştı. Onu tanıyorum; dünya tatlısı bir kızdır ama ailesinin bu kadar zor durumda olduğunu bilmiyordum.
Mert’e sarıldım. Doğrusunu söylemek gerekirse, o an oğlumla gurur duydum; yine de gelecekte bu tür konularda bana haber vermesi gerektiğini söyledim.
Daha dün Mert, yeni tekerlekli sandalyeyi Zeynep’e verdi. Zeynep o kadar şaşırdı ki sevinçten ağladı.
Onun adına çok mutlu olmuştum.
Ertesi gün, sabahın erken saatlerinde kapı sertçe çalındı.
Kapıyı açtığımda eşikte iki polis memurunun durduğunu gördüm.
Korkudan kanım dondu.
Memurlardan biri sordu:
"Hanımefendi, Mert’in annesi siz misiniz?"
Başımı salladım. Tam o sırada Mert odasından fırladı ve polisleri görünce olduğu yerde kalakaldı.
Memur devam etti:
"Hanımefendi, oğlunuzun ne yaptığından haberiniz var mı? Sizin ve oğlunuzun bizimle dışarı gelmesini rica ediyorum."
Dizlerimin bağı çözülürken sordum:
devamı sonraki sayfada...
