Genç yaşımda hayatımın böyle değişeceğini asla tahmin etmezdim.
Köyün en fakir evlerinden birinde, hasta babam ve iki küçük kardeşimle yaşıyordum.
Annem ben çocukken ölmüştü. Babam yıllarca tarlalarda çalışmış, sonra geçirdiği bir kaza yüzünden bastonsuz yürüyemez hâle gelmişti.
Borçlarımız ise her geçen gün biraz daha büyüyordu.
İnsan bazen yoksulluğa alıştığını sanıyor.
Sonra bir gün kapınıza alacaklı geliyor, babanızın karşısında sesini yükseltiyor ve çocukluğunuzun geçtiği evin birkaç ay içinde elinizden alınabileceğini söylüyor.
İşte o zaman hiçbir şeye alışmadığınızı anlıyorsunuz.
Bizim köyde herkesin çekindiği tek bir adam vardı.
Rauf Ağa.
Çevredeki en büyük araziler ona aitti. Kasabada dükkânları, köyün dışında çiftliği, tepede de herkesin uzaktan baktığı büyük bir taş konağı vardı.
Ama servetinden daha fazla konuşulan şey karakteriydi.
Az konuşurdu.
Kolay kolay gülmezdi.
Birinin gözünün içine baktığında, karşısındaki insanın söyleyeceği yalanı daha ağzını açmadan anlayacakmış gibi bir hâli vardı.
Kadınların onun hakkında konuştuğunu defalarca duymuştum.
“Rauf Ağa bir baksa insanın dizlerinin bağı çözülür.”
Ben bunlara güler geçerdim.
Ta ki bir akşam bizim kapımızda onu görene kadar.
Babamın karşısında oturuyordu.
Üzerinde koyu renk bir gömlek vardı. Kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı.
Ben çayı bıraktığım sırada gözlerini kaldırıp bana baktı.
devamı sonraki sayfada...
