Oğlum kapıdan içeri iki yeni doğmuş bebekle girdiğinde aklımı kaybettiğimi sandım. Sonra bana bebeklerin kime ait olduğunu söyledi ve o anda annelik, fedakârlık ve aile hakkında bildiğimi sandığım her şey paramparça oldu.
Hayatımın böyle bir yöne sapacağını asla hayal etmemiştim.
Benim adım Zeynep ve 43 yaşındayım. Son beş yıl, hayal edebileceğiniz en kötü boşanmanın ardından hayatta kalma dersi gibiydi. Eski kocam Murat sadece gitmedi… birlikte kurduğumuz her şeyi söküp aldı ve beni ile oğlum Emir’i neredeyse hiçbir şeysiz bıraktı.
Emir şimdi 16 yaşında ve her zaman benim evrenim oldu. Babası kendisinden neredeyse yarı yaşındaki biriyle yeni bir hayat kurmak için gittiğinde bile Emir içinde sessiz bir umut taşıyordu; belki babası geri döner diye. Gözlerindeki o özlem beni her gün parçaladı.
Biz Merhamet Devlet Hastanesi’nin hemen bir sokak yanında, küçük iki odalı bir apartman dairesinde yaşıyoruz. Kirası ucuz ve Emir’in okuluna yürüyebileceği kadar yakın.
O salı günü de her zamanki gibiydi. Oturma odasında çamaşır katlıyordum ki ön kapının açıldığını duydum. Emir’in ayak sesleri her zamankinden daha ağırdı, neredeyse tereddütlü.
“Anne?”
Sesinde tanımadığım bir gerginlik vardı.
“Anne, buraya gelmen lazım. Hemen.”
Elimdeki havluyu düşürüp odasına koştum.
“Ne oldu? Yaralandın mı?”
Kapısından içeri adım attığımda dünya dönmeyi bıraktı.
Emir odasının ortasında duruyordu ve kollarında hastane battaniyelerine sarılmış iki küçücük bohça vardı.
İki bebek.
Yeni doğmuş.
Minicik yüzleri buruşturulmuş, gözleri zar zor açılmış, yumrukları göğüslerine kıvrılmıştı.
“Emir…” Sesim boğuk çıktı. “Bu… bu ne? Bunları nereden…?”
Bana kararlılıkla ama korkuyla baktı.
“Üzgünüm anne,” dedi sessizce. “Onları orada bırakamazdım.”
Dizlerimin bağı çözüldü.
“Bırakamazdım mı? Emir, bu bebekleri nereden aldın?”
“İkizler. Bir kız, bir erkek.”
Ellerim titriyordu.
“Şu anda bana ne olduğunu anlatman gerekiyor.”
Emir derin bir nefes aldı.
“Bugün hastaneye gittim. Arkadaşım Mert bisikletten kötü düştü, ben de kontrol ettirmek için götürdüm. Acilde bekliyorduk ve o sırada onu gördüm.”
“Kimi?”
“Babamı.”
Ciğerlerimdeki hava boşaldı.
“Onlar babamın bebekleri, anne.”
Donup kaldım.
Emir devam etti:
“Babam doğum servislerinden birinden sinirle çıkıyordu. Çok öfkeliydi. Yanına gitmedim ama merak ettim ve etrafa sordum. Senin doğum bölümünde çalışan arkadaşın Hemşire Ayşe var ya?”
Uyuşmuş gibi başımı salladım.
“Bana babamın sevgilisi Selin’in dün gece doğuma girdiğini söyledi. İkiz doğurmuş.”
Emir’in çenesi gerildi.
“Ve babam gitti. Hemşirelere onlarla hiçbir ilgisi olmak istemediğini söyledi.”
Sanki biri mideme yumruk atmıştı.
“Hayır. Bu doğru olamaz.”
“Doğru anne. Selin’i görmeye gittim. Hastane odasında iki yeni doğmuş bebekle tek başına oturuyordu ve nefes alamayacak kadar ağlıyordu. Çok hasta. Doğum sırasında bir şeyler ters gitmiş. Doktorlar komplikasyonlardan ve enfeksiyondan bahsediyordu. Bebekleri bile zor tutuyordu.”
“Emir, bu bizim sorunumuz değil…”
“Onlar benim kardeşlerim!” diye bağırdı. “Benim erkek ve kız kardeşim ve kimseleri yok. Selin’e onları kısa süreliğine eve götüreceğimi söyledim. Sana göstermek için. Belki yardım edebiliriz diye. Onları orada bırakamazdım.”
Yatağın kenarına çöktüm.
“Seni nasıl gönderdiler? Sen 16 yaşındasın.”
“Selin geçici izin formu imzaladı. Beni tanıyor. Kimliğimi gösterdim. Hemşire Ayşe de kefil oldu. Normalde yapılmaz ama Selin sürekli ağlıyordu ve başka ne yapacağını bilmiyordu.”
Kollarındaki bebeklere baktım. O kadar küçük ve kırılgandılar ki.
“Bunu yapamazsın. Bu senin sorumluluğun değil,” dedim gözlerim yanarken.
“O zaman kimin?” diye karşılık verdi Emir. “Babamın mı? Onun umurunda olmadığını gördük. Selin ölürse ne olacak? Bu bebeklere kim bakacak?”
“Şimdi onları hastaneye geri götürüyoruz. Bu çok fazla.”
“Anne lütfen…”
“Hayır. Ayakkabılarını giy. Gidiyoruz.”
Merhamet Devlet Hastanesi’ne gidiş yolculuğu boğucuydu. Emir arka koltukta ikizlerle oturuyordu. Aceleyle garajdan aldığımız sepetlerde yan yana yatıyorlardı.
Hastanenin girişinde Hemşire Ayşe bizi karşıladı.
“Zeynep, çok üzgünüm. Emir sadece…”
“Sorun değil. Selin nerede?”
“314 numaralı oda. Ama… çok iyi durumda değil. Enfeksiyon düşündüğümüzden hızlı yayıldı.”
Mideme bir düğüm oturdu.
“Ne kadar kötü?”
Ayşe’nin yüz ifadesi her şeyi anlatıyordu.
Asansörle sessizce yukarı çıktık. Emir bebekleri sanki yıllardır yapıyormuş gibi taşıyordu, huzursuzlandıklarında onlara fısıldıyordu.
314’ün kapısını nazikçe çalıp içeri girdim.
Selin düşündüğümden çok daha kötü görünüyordu. Solgundu, neredeyse gri. Bir sürü serum bağlıydı. En fazla 25 yaşındaydı.
Bizi görünce gözleri doldu.
“Çok üzgünüm,” diye ağladı. “Ne yapacağımı bilmiyordum. Yalnızım ve çok hastayım… Murat…”
“Biliyorum,” dedim.
“İkiz olduğunu öğrenince gitti. Komplikasyonları duyunca dayanamayacağını söyledi.”
Emir’in kollarındaki bebeklere baktı.
“Ya ben ölürsem? Onlara ne olacak?”
Emir hemen konuştu...
devamı sonraki sayfada...
