Önceki
Ertesi sabah gözleri uykusuzluktan kan çanağına dönmüş bir halde otele varır. Hışımla lobiye girer, resepsiyondaki görevlinin yakasına yapışır: "Benim Fadime hangi odadadır uşak, çabuk söyle bana!"
Oda numarasını alır almaz asansörü beklemez, merdivenleri üçer beşer çıkarak kapıya dayanır. Kapıyı tekmeyle açar ama içerisi boştur. Hemen resepsiyona geri döner: "Nerede ula bunlar?!" Görevli korkuyla yutkunur: "Efendim, eşiniz havuz başına indiler."
Temel koşa koşa havuz kenarına gider. Gözleriyle etrafı tarar. Bir de bakar ki ileride, şemsiyenin altındaki şezlongda Fadime keyifle uzanmış; yanında da saçları hafif kırlaşmış, göbekli, gözlüklü bir adam oturuyor. Adam gerçekten de elindeki güneş kremini Fadime’nin kollarına sürmektedir.
Temel, "Ulaaaaa!" diye öyle bir Karadeniz narası atar ki havuzdaki turistlerin yarısı korkudan suya düşer. Şimşek gibi ikisinin yanına uçar. Daha adam ne olduğunu anlamadan, Temel doktorun yakasına yapıştığı gibi adamı havaya kaldırır.
Fadime şok içinde şezlongdan sıçrar: "Uyy Temel! Senin ne işin var burada, dükkanda kalacaktın ya sen?!"
Temel karısına hiç bakmaz, gözlerinden ateş saçarak adamın yüzüne kükrer: "Sen misin ula dünden beri benim karımla gezen, yemek yiyen, şimdi de utanmadan ona güneş yağı süren doktor?!"
Adam korkudan titreyerek, kekeleye kekeleye cevap verir: "E-evet beyefendi... B-benim ama... Bir yanlış anla..."
Temel adamın sözünü keser, yakasını daha da bir hırsla sıkar. Sonra birden ses tonunu yumuşatır, adamın yüzüne doğru eğilip gayet ciddi ve meraklı bir sesle sorar:
"Ula madem o kadar okudun, profesör oldun, sabahtan beri de dibinden ayrılmaysun... Doğru söyle bağalum; bizim Fadime'nin şu yıllardır geçmeyen romatizmalarına, bel fıtığına bir çare bulabildin mi bari? Yoksa boşa mı harcaysun o kadar pahalı güneş yağını?!"
Önceki
