Haber Zamanı

"Eğer bunu yaparsak Davut, kolay olmayacak." Kararlı bir ifadeyle başını salladı. "Biliyorum. Sadece artık sensiz bir hayat düşünemiyorum." Arkamızdaki cami kapılarının açılma sesi o anı böldü. Davut’un nişanlısı dışarı çıktı, yüzünde şaşkınlık ve endişe karışımı bir ifade vardı. "Davut, neler oluyor?" Davut acı dolu bir yüzle ona döndü. "Cansel, çok üzgünüm. Bunu yapamam. Kalbim bir başkasına ait." Gelin bu sözleri pek iyi karşılamadı ve ağlamaya başladı. Davut’un eline dokundum ve ona arabamın yanında bekleyeceğimi işaret ettim. Aralarındaki o sert tartışmayı izledim; Cansel’in elini Davut’tan hızla çekip caminin içine geri koşmasıyla son buldu. Son beş yıldır çektiğim acıyı şimdi onun çekmesine sebep olduğum için suçluluk hissettim. Onun için küçük bir dua ettim. Bu talihsiz durumdan güçlenerek çıkmasını ve iyileşmesini diledim. Davut döndü ve gözleri umutla dolu bir şekilde bana doğru yürüdü. "Emel, bunun en iyi yol olmadığını biliyorum. Ama bize bir şans daha verir misin?" Zihnim hızla dönerken bir an tereddüt ettim. Ama sonra yaşadığımız her şeyi, paylaştığımız aşkı ve birlikte bir gelecek olasılığını düşündüm. O anda, kendimi güçlü hissettiren bir karar verdim. Hayatımı kendi amaçları için yönlendirecek ve kontrol edecek insanlara bağlı kalamazdım. Özgürleşmem ve kendi şartlarımla yaşamam gerektiğini anladım. Sonunda kararlı bir sesle, "Evet," dedim. "Bunu yürütmeye çalışalım." Yüzü rahatlama ve neşe karışımıyla aydınlandı. "Teşekkür ederim Emel! Seni hayal kırıklığına uğratmayacağıma söz veriyorum!" Davut beni sıkıca sararak, "Artık birbirimize sahibiz," dedi. "Önemli olan tek şey bu." Caminin ve içine girmeye zorlandığımız hayatların arkamızda bırakarak birlikte ayrıldık. Davut’la birlikte arabama bindik ve camiden uzaklaştık; batan güneş manzaranın üzerine sıcak bir parıltı yayıyordu. Nereye gittiğimizi bilmiyorduk ama birbirimize sahip olduğumuz sürece bunun bir önemi yoktu. Geçmişin acısı hâlâ oradaydı ama olabileceklerin gölgesinde kalmıştı. Yapacak çok işimiz ve iyileşecek çok yaramız olduğunu biliyordum ama yıllar sonra ilk kez gelecek hakkında gerçekten umutlu hissediyordum. Sonuçta hayatımı altüst eden o düğün değildi. Gerçekler ve bizden çalınan bir aşkı geri alma şansıydı. Otoyolda hızla ilerlerken, yıllardır hissetmediğim bir özgürlük ve umut duygusu içimi kapladı. Az önce hayran kaldığım güneş, şimdi arkamızda harika bir şekilde batıyordu. Aşkımızı her kilometrede yeniden inşa etmeye ve geleceğin bize getireceği her şeyi birlikte göğüslemeye hazırdık.