Boşanmamızın üzerinden altı ay geçmişti ki, eski kocam aniden beni düğününe davet etmek için aradı. Ona, "Henüz yeni doğum yaptım. Hiçbir yere gitmiyorum," diye cevap verdim. Yarım saat sonra, panik içinde hastane odama daldı...
Yeni doğan kızım göğsümde uyurken, minik yumruğu hastane önlüğümün kenarına sıkışmış haldeydi; telefon o sırada çaldı. Ekranda, yarım yıl önce sildiğim ama asla tam olarak kurtulamadığım bir isim vardı: Demir.
Düşünmeden açtım.
"Ece," dedi sesi pürüzsüz ve kendinden emin bir tonda. "Umarım kötü bir zaman değildir."
Kızımın pembe yüzüne baktım. "Öyle."
Hafifçe güldü. "Hâlâ dramatiksin. Her neyse, yarın evleniyorum."
Bir an için hastane odası üzerime daralıyor gibi oldu. Monitörler bipleyip duruyordu. Yağmur camdan çizgiler çizerek süzülüyordu. Her nefes alışımda dikişlerim sızlıyordu.
"Tebrikler," dedim, düz ve kararlı bir sesle.
"Banu ile," diye ekledi; ismi, bir bıçak darbesi gibi tadını çıkararak telaffuz etti. "Onu hatırlarsın."
Elbette hatırlıyordum. Onun "yeni iş danışmanıydı". Parfümü kocasının gömleklerine sinen kadındı. Boşanma arabuluculuğu sırasında karşımda oturan, Demir beni dengesiz, tembel ve "maddi olarak bağımlı" biri gibi gösterirken şaşırmış gibi yapan kadındı.
"Seni davet etmemi o istedi," dedi Demir. "Biliyorsun, geçmişi kapatmak için. Biz olgun yetişkinleriz."
Neredeyse gülecektim. Boşanma davası açmadan üç gün önce ortak hesabımızı boşaltmıştı. Herkese, onu kapana kıstırmak için hamileliğimi uydurduğumu söylemişti. İki yıl önce düşük yaptığımda, kederimin "imajı için kötü olduğunu" söylemişti.
devamı sonraki sayfada...
