“Demek sonunda sen de öğrendin.”
Kadının bu cümlesiyle boğazım düğümlendi.
Elimde hâlâ ikinci ruhsat vardı.
“Ne öğrendim?” diye sordum.
Kadın gözlerini kaçırdı.
Sonra tekrar Murat 131’in kaportasına baktı.
Sanki yıllardır görmediği birini görmüş gibiydi.
“İçeri gel,” dedi. “Bunu kapının önünde konuşamayız.”
Arabadan inerken dizlerimin titrediğini fark ettim.
Evin içine girdiğimde her ayrıntı mideme bir taş gibi oturuyordu.
Duvarda birkaç aile fotoğrafı vardı.
Bazılarında Aylin ve fotoğraftaki çocuk görünüyordu.
Bazılarında ise Murat da vardı.
Doğum günlerinde.
Piknikte.
Bir mezuniyet töreninde.
Bir masanın başında pasta keserken.
Yıllarca benim kocam olan adam, başka bir evde başka bir hayat yaşamıştı.
“Kaç yıldır?” diye sordum.
Aylin sessizce karşımdaki koltuğa oturdu.
“On sekiz.”
Nefesim kesildi.
“On sekiz yıl mı?”
Başını salladı.
İçimde yükselen öfke tarif edilemezdi.
“Ben Murat’la yirmi altı yıldır evliydim.”
Aylin yüzüme baktı.
“Biliyorum.”
O kelime beni daha da sarstı.
devamı sonraki sayfada...
