Hayatımda verdiğim en zor kararı, bir hastane odasında verdim.
Eşim Kerem, aylarca süren bir hastalığın ardından organ nakline ihtiyaç duyuyordu. Doktorlar uygun bir bağışçı bulunmazsa durumunun her geçen gün kötüleşeceğini söylemişti.
O gün doktorun odasında otururken Kerem’in yüzüne baktım. Yorgundu. Gözlerinin altında mor halkalar vardı. Ellerini dizlerinin üzerinde kenetlemiş, başını öne eğmişti.
Doktor, “Aile içinde uygun bir verici olup olmadığına bakabiliriz,” dedi.
Ben hiç düşünmeden cevap verdim.
“Bana bakın.”
Kerem başını kaldırdı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Eğer uyumluysam organımı sana vereceğim.”
Kerem’in gözleri doldu.
“Hayır, bunu yapamazsın.”
“Elimden gelen başka bir şey varsa söyle.”
“Sen benim karımsın.”
“Tam da bu yüzden.”
Testler yapıldı. Günler sonra doktor sonuçlarla karşıma çıktığında yüzündeki ifadeden sonucu anlamıştım.
“Uyumlusunuz.”
Kerem haberi öğrendiğinde saatlerce ağladı.
Bana sarılıp, “Bunu hayatım boyunca unutmayacağım,” dedi.
Ben de onun saçlarını okşayıp gülümsedim.
“Ben senden bir şey istemiyorum. Sadece yaşa.”
Ameliyat günü geldiğinde korkuyordum.
Bunu kimseye itiraf etmedim.
devamı sonraki sayfada...
