Emre’nin son cümlesini duyduğumda nefes alamıyordum.
“Birkaç gün daha sabret. Yıldönümünden sonra gerisini de halledeceğim.”
Telefon kapandı.
Kapının önünde donup kalmıştım. Elimde onun için aldığım saat, artık ağır bir taş gibi geliyordu. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki duyacağını sandım. Sessizce evden çıktım, arabaya bindim ama kontağı bile çeviremedim.
Aklımda tek bir soru vardı.
Hangi tuzak?
Yıllardır bana söylediği bütün güzel sözler, bana baktığı her sevgi dolu bakış bir anda anlamını yitirmişti.
O gece eve geç döndüm. Hiçbir şey olmamış gibi davrandım.
Emre beni görünce gülümsedi.
“Bugün seni çok özledim.”
Eskiden olsa boynuna sarılırdım.
Bu kez sadece tebessüm ettim.
İçimde fırtınalar koparken onun gözlerinin içine bakıp yalan söylemesini izledim.
O gece uyuyormuş gibi yaptım.
Sabaha karşı telefonunu sessizce aldım.
Parolasını biliyordum.
Mesajları karıştırmaya başladım.
Beklediğim gibi sevgilisi ya da gizli hesaplar yoktu.
Tam vazgeçecekken “Murat” isimli eski bir arkadaşımızla yaptığı uzun yazışmaları gördüm.
Mesajlardan biri dikkatimi çekti.
“Planın son aşamasına geldin.”
Ellerim titremeye başladı.
Konuşmalar yıllar öncesine kadar uzanıyordu.
Fakat eski mesajların çoğu silinmişti.
Sadece birkaç tanesi kalmıştı.
devamı sonraki sayfada...
