Atıf dosyadan ilk belgeyi çıkardığında Erdem'in bakışları yanındaki iki kişiye kaydı. Biri bağımsız bir mülk inceleme uzmanı, diğeri ise mali kayıtların düzenlenmesine yardımcı olacak bir adli muhasebeciydi. Üçüncü araçta Atıf'ın hukuk bürosundan bir görevli bulunuyordu.
“Bay Erdem,” dedi Atıf, “mülkün sahibi Sare Hanım adına buradayız. Bu akşam hiçbir tahliye işlemi yapılmayacak. Ancak mülkiyetin ve mali durumun açıklığa kavuşturulması gerekiyor.”
Erdem'in kendinden emin gülümsemesi geri geldi.
“Öyleyse yolunuzu kaybettiniz. Burası özel bir davet.”
“Farkındayız,” dedi Atıf. “Bu nedenle yalnızca tebligata ilişkin bilgi vermek ve sizin de kabul edeceğiniz bir görüşme zamanı belirlemek istiyoruz.”
İçeriden Bilge çıktı. Üzerindeki kırmızı elbise, elinde tuttuğu şampanya kadehi ve yüzündeki huzursuz ifade birbirine hiç uymuyordu.
“Sare, bunu insanların önünde yapmak zorunda mıydın?”
“Annemi misafirlerinizin önünde hizmetçi gibi çalıştırırken böyle bir endişeniz yoktu.”
Bilge'nin gözleri doldu. Ama bu kez gözyaşlarına aldanmayacaktım.
Atıf hazırladığı yazılı bildirimi uzattı. Erdem kâğıdı almak istemedi. Sonunda Bilge aldı ve sessizce okumaya başladı.
“Burada ne yazıyor?” diye sordu Erdem.
devamı sonraki sayfada...
