Haber Zamanı

Evlat edinmenin üzerinden yaklaşık bir yıl geçmişti. Hayat kaotik ama normal görünüyordu. Bir sabah kapı çaldı. Kapıyı açtığımda takım elbiseli bir kadın vardı. “Elinizdeki dört çocuğun evlatlık babası siz misiniz?” diye sordu. “Evet.” “Ben Selin. Çocukların biyolojik ebeveynlerinin avukatıydım.” İçeri girdik. Masaya bir dosya koydu. “Ölmeden önce vasiyet hazırlamışlardı,” dedi. “Çocuklar için bazı varlıkları bir güven fonuna koymuşlar.” “Ne gibi?” “Küçük bir ev. Ve biraz birikim.” “Bunlar kime ait?” “Çocuklara.” Sonra bir sayfa daha çevirdi. “Bir şey daha var.” “Vasiyette çok açık bir şey yazmışlar,” dedi. “Çocuklarının asla birbirinden ayrılmasını istemediklerini.” Gözlerim yandı. Sistem onları ayırmaya hazırlanırken, anne babaları aslında tam tersini yazmıştı. “Ev nerede?” diye sordum. Adres verdi. Şehrin diğer ucundaydı. O hafta sonu çocukları arabaya doldurdum. “Önemli bir yere gidiyoruz.” “Hayvanat bahçesi mi?” dedi Rüya. “Dondurma var mı?” diye ekledi Can. Evin önüne geldiğimizde araba sessizleşti. “Ben bu evi biliyorum,” dedi Tuğba. “Burası bizim evimizdi,” dedi Oğuz. İçeri girdik. Boştu ama çocuklar her köşeyi hatırlıyordu. Rüya arka kapıya koştu. “Salıncak hâlâ burada!” Can duvardaki silik çizgileri gösterdi. “Annemi boyumuzu burada ölçerdi.” Oğuz mutfakta tezgâha dokundu. “Babam her cumartesi burada pankek yakardı.” Bir süre sonra bana geldi. “Neden buradayız?” Çömeldim. “Çünkü anneniz ve babanız sizi düşünmüş. Bu ev ve para sizin. Geleceğiniz için.” “Bizi ayırmak istememişler mi?” diye sordu. “Hayır. Asla.” “Buraya taşınacak mıyız?” dedi Oğuz. “Hayır,” dedim. “Şimdilik hiçbir şey değişmeyecek.” Rüya boynuma sarıldı. “Dondurma alabilir miyiz?” Güldüm. “Elbette.” O gece kanepede otururken düşündüm. Eşimi ve oğlumu kaybettim. Onları her gün özleyeceğim. Ama artık banyoda dört diş fırçası var. Kapının yanında dört sırt çantası. Eve pizza ile girdiğimde dört çocuk “Baba!” diye bağırıyor. Ben onların ilk babası değilim. Ama bir gece Facebook’ta bir paylaşım gördüm ve şöyle dedim: “Hepsini alırım.” Şimdi film gecelerinde üstüme tırmanıp patlamış mısırlarımı çalarken düşünüyorum: İşte onların anne ve babasının istediği şey buydu. Biz. Birlikte. Peki bu hikâyede sizi en çok düşündüren an hangisiydi? Yorumlarda bizimle paylaşın.