On yedi yaşında anne oldum ve on sekiz yılımı sevdiğim adamın bizden kaçtığına inanarak geçirdim. Sonra oğlum babasını bulmak için bir DNA testi yaptırdı ve gelen tek bir mesaj, bildiğimi sandığım her şeyin temelini yerle bir etti.
Mutfakta, oğlumun mezuniyet pastasının üzerine mavi kremayla "TEBRİKLER, LEVENT!" yazarken, oğlum mutfağa sanki bir hayalet görmüş gibi girdi.
Bu görüntü, elimdeki krema torbasını bırakmama neden oldu.
Levent on sekiz yaşındaydı, uzun boyluydu ve genellikle kendisiyle barışıktı. Ancak o gün kapı eşiğinde öylece duruyordu; yüzü kireç gibiydi, çenesi kilitlenmişti ve elindeki telefonu o kadar sıkı tutuyordu ki neredeyse kıracak sandım.
"Hey, yavrum," dedim. "Berbat görünüyorsun. Sakın dedenin kalan patates salatasını yediğini söyleme."
Gülümsemedi bile.
"Levent?"
Elini saçlarından geçirdi. "Anne, oturabilir misin? Lütfen?"
Bunu tek başına büyüttüğünüz biri söylediğinde, insan pek öylece geçiştiremez.
Elimi kurulama bezine sildim ve yine de espri yapmaya çalıştım: "Eğer birini hamile bıraktıysan... bu durumu iyi idare eden türden bir anneye dönüşmek için on saniyeye ihtiyacım var. 'Havalı anneanne' olmak için biraz fazla gencim."
Bu sözlerim, çok hafif bir tebessüm etmesini sağladı.
"O değil, anne."
"Tamam. Harika. Harika değil ama daha iyi."
Mutfak masasına oturdum. Levent bir an ayakta kaldı, sonra nihayet karşımda oturdu.
Birkaç gün önce, onu lacivert cübbesi ve kepiyle mezun olurken izlemiş, onu utandıracak kadar çok ağlamıştım.
Kendi mezuniyetimde ise bir elimde diplomam, diğer kalçamda bebek Levent ile futbol sahasını geçmiştim. Annem Leyla ağlamıştı; babam Tevfik ise birini avlamak istiyormuş gibi görünüyordu.
Evet, Levent'in mezuniyeti bende bir şeyler uyandırmıştı.
Harika bir genç adama dönüşmüştü; zeki, nazik ve en çok ihtiyacım olduğunda komik biriydi. Yorulduğumu fark eden ve ben istemeden sessizce bulaşıkları yıkayan bir evlattı.
devamı sonraki sayfada...
