Düğün gününüzün kusursuz geçmesi gerektiği söylenir; ancak benimki, damadın beni küçük düşürmeyi komik bulmasıyla bir kaosa dönüştü. Ağabeyimin sonrasında yaptığı şey ise her bir davetliyi nutku tutulmuş halde bıraktı.
Şu an güzel bir hayatım var. Gerçekten öyle. Günlerim kahkahalarla, futbol antrenmanlarıyla ve uyku öncesi masallarıyla dolu. Ama 13 yıl önce olan bir şey var ki asla unutamıyorum. Hayatımın en mutlu günü olması gerekiyordu. Düğün günüm.
Bazen o an hiç yaşanmasaydı her şeyin ne kadar farklı olabileceğini merak ediyorum. Ama sonra, o andan sonra olanları hatırlıyorum ve yaşandığı için şükrediyorum. Sizi her şeyin başladığı 26 yaşıma geri götüreyim.
Emre ile öğle aramda yazı yazdığım şehir merkezindeki o küçük kahve dükkanında tanıştım. O zamanlar pazarlama asistanı olarak çalışıyordum ve o 30 dakika, tablolardan ve telefon görüşmelerinden kaçış alanımdı. Emre her gün gelir, hep aynı karamelli latteyi sipariş ederdi. Dikkatimi çeken sadece rutini değildi; ben sipariş vermeden önce ne alacağımı tahmin etmeye çalışmasıydı.
"Dur tahmin edeyim," derdi o öz güvenli sırıtışıyla, "bol köpüklü vanilyalı çay mı?" Her seferinde yanlıştı ama denemeye devam etti. Bir salı öğleden sonrası sonunda doğru tahmin etti. Tezgaha yaklaştığımda zafer kazanmışçasına, "Buzlu kahve, iki şeker, az süt!" dedi. Gerçekten şaşırarak, "Nasıl bildin?" diye sordum. Gülerek, "Haftalardır seni inceliyorum," dedi. "Senin için ısmarlamama izin verir misin?" Bir fincan kahvenin ve bir yabancının ısrarının, bir gün beni nikah masasına götüreceğini hiç tahmin etmemiştim.
devamı sonraki sayfada...
