Torunum saat sekizi biraz geçe eve geldi, sırt çantası hâlâ omuzlarındaydı; yüzü o kadar solgundu ki hasta olduğunu sandım. Televizyonun önünden, tabağa koyduğum kurabiyelerin yanından hızla geçip gitti ve kollarını o yaştaki bir çocuktan beklenmeyecek bir güçle boynuma doladı. Sonra ağzını omzuma dayayıp fısıldadı: “Annemle babam restoranda yemek yerken ben iki saat boyunca arabada bekledim.”
Soru sormadım. Girişteki kaseden anahtarlarımı aldım, ceketimi kaptım ve onu tekrar arabama götürdüm. Ömer sekiz yaşındaydı; kolayca ağlamayacak kadar büyük, korkusunu nasıl gizleyeceğini bilemeyecek kadar küçüktü. Tek kelime etmeden yan koltuğa geçti, morali bozuk olduğunda omuzlarından asla çıkarmadığı mavi sırt çantasına sıkı sıkı sarıldı. Motoru çalıştırdım ve şehrin öbür ucuna, anne ve babasının evine doğru sürmeye başladım; yol boyunca kalp atışlarımı çenemde hissediyordum. Bahçeye girdiğimizde kapı önündeki lamba yanıyordu. Ön pencereden içerideki hareketliliği görebiliyordum; kahkahalar, ellerde kadehler... Bu manzara içimde bir şeylerin buz kesmesine neden oldu.
Kapıyı çalmadım. Dış kapıyı açıp arkamda Ömer ile doğruca mutfağa girdim. Oğlum Emre, mutfak tezgahının yanında elinde içeceğiyle duruyordu. Karısı Ceyda ise krem rengi bluzu ve koyu renk pantolonuyla bar taburesine oturmuştu; topuklu ayakkabısının teki parmak ucunda sallanıyor, önünde yarı yarıya boşalmış bir paket servis kabı duruyordu. İkisi de sanki sıradan bir akşamı bölmüşüm gibi başlarını kaldırıp baktılar.
devamı sonraki sayfada...
