Hamile kadınlar, eşlerinin desteğiyle koridorda yavaş adımlarla yürüyorlardı. Kimileri yüzlerinde tatlı bir tebessümle karınlarını okşuyor, kimileri ise umut dolu ultrason fotoğraflarına bakarak sessizce gözyaşı döküyordu.
"Eylül, baksana… Aynı babasının gözleri."
"Yok canım, o burun kesinlikle senin burnun."
Bu şefkat ve neşe dolu sesler, Eylül Yılmaz’ın kalbine tekrar tekrar saplanan küçük birer iğne gibiydi. Bakışlarını yere indirdi ve elindeki ultrason raporunu daha da sıkı kavradı.
O soğuk beyaz kâğıdın üzerinde yazan kelimeler çok netti: Üçüz. On altıncı hafta.
Eylül, doğumhanenin önünde neredeyse tam bir dakika boyunca donakalmış bir şekilde bekledi. Sonra tek bir kelime bile etmeden kâğıdı eski çantasına koydu ve oradan uzaklaştı.
Asansörün içinde genç bir çift, bebek arabasını nereden alacaklarını tartışıyordu; yerli bir mal mı baksalar yoksa yurt dışından mı getirttirseler bilemiyorlardı. Kocası gülümseyerek, "En güvenlisi hangisiyse onu alalım," dedi. "Fiyatı hiç önemli değil." Karısı hafifçe güldü. "Sen de hep çok para harcıyorsun." Eylül, kapının üzerinde yanıp sönen kat numaralarına dikti gözlerini. Gözleri yaşlarla doldu. Ama ağlamayı reddetti. Burada değil. Mutlu insanların arasında değil.
Dışarı çıktığında, Temmuz ayının o kavurucu Ankara sıcağı yüzüne vurdu. Trafik caddede kaplumbağa hızıyla ilerliyordu. Kornalar çalıyor, seyyar satıcılar bağırıyordu. Hava ağır ve boğucuydu. Eylül bir araç çağırdı. Telefonu titredi. En yakın arkadaşı Merve’den gelen bir mesajdı: "Nasıl geçti?" Eylül uzun süre ekrana öylece baktı. "Hamileyim," diye yazdı. Sonra sildi. Tekrar yazdı: "Üç bebekmiş." Bunu da sildi. En sonunda şöyle cevap verdi: "Her şey yolunda. Rutin bir kontrol sadece."
Araç onu Dikmen semtinde bıraktı.
devamı sonraki sayfada...
